مدل‌سازي معادلات ساختاري رابطه بين سلامت معنوي با گرايش به اعتياد در نوجوانان: نقش واسطه‌اي بهزيستي هيجاني

مقدمه: طي چند دهه گذشته پديده اعتياد در سراسر جهان افزايش يافته است. هدف از مطالعه حاضر، بررسي مدل‌سازي معادلات ساختاري رابطه بين سلامت معنوي با گرايش به اعتياد در نوجوانان با نقش واسطه‌اي بهزيستي هيجاني بود. روش بررسي: پژوهش حاضر توصيفي همبستگي از نوع معادلات ساختاري است. جامعه آماري پژوهش حاضر، تمامي دانش‌آموزان پسر مقطع متوسطه دوم دبيرستان‌هاي دولتي شهر رشت در سال 1400 بود. از اين تعداد 300 داوطلب واجد شرايط به روش نمونه‌گيري خوشه اي چندمرحله اي به‌عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. به منظور گردآوري داده‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها از سه پرسش‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌نامۀ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ استاندارد پرسش‌نامه سلامت معنوي پالوتزين و اليسون (1982)، پرسش‌نامه بهزيستي هيجاني كي يزو ماگيارمو (2003)، و مقياس گرايش به اعتياد موسوي و همكاران (1387)، استفاده گرديد. ارزيابي الگوي پيشنهادي از طريق معادلات ساختاري و با استفاده از نرم‌افزار AMOS24 انجام گرفت. نتايج: نتايج نشان داد كه بين سلامت معنوي و گرايش به اعتياد، هم‌چنين بين بهزيستي هيجاني و گرايش به اعتياد همبستگي منفي و معنادار وجود داشت (p 0/01). بين بهزيستي هيجاني و سلامت معنوي همبستگي مثبت و معنادار وجود داشت (p 0/01). هم‌چنين مسير غيرمستقيم بهزيستي هيجاني در ارتباط بين سلامت معنوي و گرايش به اعتياد معنادار بود (p 0/01). در انتها تمامي شاخص‌هاي مدل از برازش بهينه برخوردار بودند. نتيجه‌گيري: اين پژوهش نقش واسطه‌اي بهزيستي هيجاني را در ارتباط بين سلامت معنوي و گرايش به اعتياد تاييد مي‌كند. اميد است از نتايج پژوهش حاضر، خانواده‌ها و سازمان‌هاي متولي بهره‌مند گردند.