ارتباط بيان گيرنده‌ي مرگ برنامه‌ريزي شده-1 در بافت تومورال روده‌ي بزرگ با ويژگي‌هاي باليني و آسيب‌شناسي بيماران مبتلا به سرطان روده‌ي بزرگ

مقدمه: فعاليت سيستم ايمني توسط نقاط بازرسي ايمني، انواع مهاري و تحريكي، تنظيم مي گردد. گيرنده ي مرگ برنامه ريزي شده-1 (PD-1) از نقاط بازرسي مهاري است كه افزايش بيان آن، منعكس كننده ي فرسودگي سلول هاي ايمني مي باشد. اما هنوز اثر آن در پيش آگهي سرطان روده ي بزرگ به خوبي مشخص نيست. هدف از اين مطالعه، بررسي اثر بيان اين نشانگر در پيش آگهي بيماران مبتلا به سرطان روده ي بزرگ برحسب محل اوليه ي تومور مي باشد.روش ها:اين مطالعه ي مقطعي، در طي سال هاي 1399-1400 انجام شد. تعداد 136 بيمار مبتلا به سرطان روده ي بزرگ كه در بيمارستان الزهراي اصفهان بين سال هاي 1392 تا 1396 تحت عمل جراحي قرار گرفته بودند، انتخاب و به صورت گذشته نگر مورد ارزيابي قرار گرفتند. رنگ آميزي ايمونوهيستوشيمي نمونه هاي بافتي تهيه شده از بيماران براي نشانگر PD-1 انجام و بيان اين نشانگر در مركز و حاشيه ي تهاجمي تومور تعيين گرديد. داده هاي مربوط به بقا و تاريخ مرگ بيماران از طريق پرونده ي بيمار و تاييد از طريق ثبت احوال تكميل شد.يافته ها:بيان بالاي PD-1 در حاشيه ي تهاجمي با مرحله ي T پايين تر (T1/2) در تومورهاي سمت چپ، مرحله ي M پايين (M0) در تومورهاي سمت راست، عدم متاستاز در در تومورهاي سمت راست و چپ، اندازه ي تومور بزرگتر (≥ 5 سانتي متر) در تومورهاي سمت راست، ارتباط معني دار داشت. بيان اين نشانگر در هيچ كدام از نواحي تومور ارتباط معني داري با بقا بيماران نداشت.نتيجه گيري:بيان بالاي PD-1 با مراحل پايين تر سرطان روده ي بزرگ در ارتباط مي باشد اما به نظر مي رسد اين مولكول، نشانگر خوبي براي پيش آگهي بيماران مبتلا به سرطان روده ي بزرگ نمي باشد.