اثر تمرين هوازي و امگا-3 بر عوامل التهابي و استرس اكسيداتيو بافت قلب موش‌هاي سالمند تغذيه شده با رژيم غذايي پرچرب

مقاله پژوهشيمقدمه: افزايش سن و چاقي با التهاب سيستميك و افزايش استرس اكسيداتيو همراه است. فعاليت ورزشي هوازي و امگا-3 نقش مهمي در تعديل استرس اكسيداتيو و التهاب دارند. هدف از پژوهش حاضر، بررسي اثر تمرين هوازي و امگا-3 بر عوامل التهابي و استرس اكسيداتيو بافت قلب موش‌هاي سالمند تغذيه شده با رژيم غذايي پرچرب مي‌باشد.روش‌ها: در اين مطالعه‌ي تجربي، 40 سر موش صحرايي نر نژاد ويستار (ميانگين وزن 26/95 ± 311/32) در پنج گروه رژيم غذايي نرمال (Normal diet) ND، رژيم غذايي پرچرب (High-fat diet) HFD، رژيم غذايي پرچرب-تمرين (High-fat diet-training ) HFDT، رژيم غذايي پرچرب- امگا-3 (High-fat diet-omega3) HFDω3، تمرين-رژيم غذايي پرچرب-امگا-3 (High-fat diet-training-omega3) HFDTω3 قرار گرفتند. گروه‌هاي مكمل، طي دوره‌ي مداخله، روزانه 1 ‌گرم امگا-3 (به ازاي هر كيلوگرم وزن بدن) را به صورت خوراكي دريافت كردند. برنامه‌ي تمرين هوازي شامل دويدن روي تردميل با شدت 60-50 درصد حداكثر اكسيژن مصرفي (VO2max)، پنج روز هفته به مدت هشت هفته اجرا شد. غلظت بافتي گلوتاتيون پراكسيداز (Glutathione peroxidase) GPX، كاتالاز (Catalase) CAT، سوپراكسيد ديسموتاز (Superoxide dismutase) SOD و مالون‌دي‌آلدئيد (Malondialdehyde) MDA به روش الايزا با استفاده از كيت‌هاي مخصوص موش‌هاي صحرايي، اندازه‌گيري شد.يافته‌ها: بيان ژن TNF-α، IL-6 و NF-κB در گروه‌هاي HFDT، HFDω3 و HFDTω3، كاهش معني‌داري داشت. اين كاهش در گروه‌هاي HFDTω3 نسبت به HFDT و HFDω3 نيز مشاهده شد. همچنين كاهش معني‌داري در مقادير MDA مشاهده گرديد. افزايش معني‌دار در مقادير Nuclear factor erythroid 2–related factor 2 = Nrf2، SOD، GPX و كاتالاز در گروه‌هاي تجربي، نسبت به گروه HFD مشاهده شد.نتيجه‌گيري: تمرين هوازي همراه با امگا-3 ممكن است با كاهش التهاب و فشار اكسايش، باعث بهبود آسيب قلبي ناشي از HFD در موش‌هاي سالمند شود.