مهارت‌هاي ارتباطي بين‌فردي در بين دندان‌پزشكان بيرجند در سال 1399

مقدمه: مهارت‌هاي ارتباطي از جمله ‌مهارت‌هاي اساسي براي زندگي در عصر حاضر است. ‌دندان‌پزشكان به دليل موقعيت شغلي خود بايد مهارت كافي جهت برقراري ارتباط مناسب با همكاران و بيماران داشته باشند. اين مطالعه با هدف تعيين نمره ‌مهارت‌هاي ارتباطي بين‌فردي و عوامل مرتبط با آن در ‌دندان‌پزشكان بيرجند انجام شد.روش‌ها: اين مطالعه مقطعي از نوع توصيفي- تحليلي در سال 1399 بر روي 120 دندان‌پزشك عمو‌مي‌و متخصص بيرجند انجام گرفت. روش نمونه‌گيري سرشماري بود و 99 نفر ‌پرسشنامه استاندارد 31 سوالي ارتباطات مشاوره دندان‌پزشكي را كه در پنج حيطه معارفه، تاريخچه، معاينه، خاتمه و بيمار بود را تكميل كردند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارSPSS  و آزمون‌هاي تي و آناليز واريانس تحليل شد. يافته‌ها: 44.5 درصد (44 نفر) از ‌دندان‌پزشكان عمو‌مي‌و متخصص مورد بررسي در بازه‌ي سني 39-30 سال بودند. ميانگين نمره مهارت ارتباط ‌بين‌فردي در ‌دندان‌پزشكان عمو‌مي ‌75.114±834.22 و در ‌دندان‌پزشكان متخصص73.123±226.19 به دست آمد. بين متغيير سن، جنس، رتبه علمي ‌و سابقه كار با نمره مهارت ارتباط ‌بين‌فردي ‌دندان‌پزشكان، ارتباط آماري معناداري مشاهده نشد. ارتباط معنادار آماري بين ميانگين نمره مهارت‌هاي ارتباطي دندان‌پزشكان و گذراندن دوره آموزش مهارت‌هاي ارتباطي مشاهده شد (0.05 P-Value). نتيجه‌گيري: نتايج مطالعه نشان داد كه ‌مهارت‌هاي ارتباط بين‌فردي ‌دندان‌پزشكان از متوسط به بالا بوده است و با توجه به وجود ارتباط بين آموزش و به كارگيري ‌مهارت‌هاي ارتباطي، برنامه‌ريزي براي آموزش ‌مهارت‌هاي ارتباطي مؤثر و برگزاري كارگاه‌هاي عملي در اين زمينه مي‌تواند جهت بهبود وضعيت ارتباط ‌بين‌فردي ‌دندان‌پزشكان در اولويت قرار گيرد.