ارتباط يادگيري خودراهبر با راهبردهاي فراشناختي و شادكامي دانشجويان پزشكي دانشگاه علوم‌پزشكي مازندران

مقدمه: مطابق كوريكولوم پزشكي عمومي، پرورش مهارت‌هاي يادگيري خودراهبر، يكي از ضروريات برنامه درسي اين رشته است. اين مطالعه با هدف بررسي ارتباط يادگيري خودراهبر با راهبردهاي فراشناختي و شادكامي دانشجويان پزشكي دانشگاه علوم‌پزشكي مازندران در سال 1401 انجام شده است. روش‌ها: اين مطالعه توصيفي- مقطعي به روش همبستگي انجام شد. ابزار جمع‌آوري اطلاعات، پرسشنامه يادگيري خودراهبر ويليامسون با 60 گويه و پايايي 0.93، فراشناخت ولز و كارترات با 30 گويه با پايايي 0.91 و شادكامي آكسفورد با 29 گويه و پايايي 0.87 است. روايي هر سه پرسشنامه مورد تاييد صاحب‌نظران قرار گرفت. جامعه آماري شامل 362 دانشجوست كه 193 نفر به‌روش تصادفي طبقه‌اي از دانشكده‌هاي ساري 156نفر و پرديس رامسر 43 نفر انتخاب شدند. نتيجه آزمون كولموگروف نشان داد كليه داده‌هاي مطالعه نرمال‌اند، لذا براي تعيين وضعيت متغيرها ازآزمون One Sample T Test، براي تعيين رابطه بين آن‌ها ازPearson Correlation Coefficient با نرم‌افزار SPSS استفاده گرديد. ﯾﺎﻓﺘﻪ ﻫﺎ: ﻣﯿﺎﻧﮕﯿﻦ ﻧﻤﺮات ﯾﺎدﮔﯿﺮي ﺧﻮدراﻫﺒﺮ 3 /63 و ﻓﺮاﺷﻨﺎﺧﺖ 3 /33 در داﻧﺸﺠﻮ ﯾﺎن ﺑﺎﻻﺗﺮ از ﻣﺘﻮﺳﻂ و ﻣﯿﺰان ﺷﺎدﮐﺎ ﻣﯽ 1 /36 ﮐﻤﺘﺮ از ﻣﺘﻮﺳﻂ ﺑﻮد. ﺑﯿﻦ ﯾﺎدﮔﯿﺮي ﺧﻮدراﻫﺒﺮ و ﺷﺎدﮐﺎ ﻣﯽ ﺑﺎ ﺳﻄﺢ اﻃﻤﯿﻨﺎن 95 درﺻﺪ و 0/000=Sigراﺑﻄﻪ ﻣﻌﻨﺎدار 0/493+ =r د ﯾﺪ ه ﺷﺪ. ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﺑﯿﻦ ﯾﺎدﮔﯿﺮي ﺧﻮدراﻫﺒﺮ و راﻫﺒﺮدﻫ ﺎي ﻓﺮاﺷﻨﺎﺧﺘﯽ با 0/000 Sig راﺑﻄﻪ ﻣﻌﻨﺎدار 0/89+ =r وﺟﻮد داﺷﺖ. ﺑﻪ ﻋﻼوه ﺑﺎ 191=df و 0/05 P-Valueداﻧﺸﺠﻮ ﯾﺎن داﻧﺸﮑﺪه ﺳﺎري و ﭘﺮد ﯾﺲ راﻣﺴﺮ، در ﯾﺎدﮔﯿﺮي ﺧﻮدراﻫﺒﺮ، ﻣﻬﺎرت ﻫ ﺎي ﻓﺮاﺷﻨﺎﺧﺘﯽ و ﺷﺎدﮐﺎ ﻣﯽ ﺗﻔﺎوت ﻣﻌﻨﺎدار ي ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻧﮕﺮدﯾﺪ .نتيجه‌گيري: براساس نتايج بدست آمده، مهارت‌هاي يادگيري خودراهبر و فراشناخت دانشجويان پزشكي در حد قابل قبولي است، ليكن لازم است براي افزايش شادكامي آنان برنامه‌ريزي شايسته صورت گيرد.