ارتباط استحكام رواني با دقت تصميم‌گيري: نقش واسطه‌اي جنسيت

مقدمه: تصميم‌گيري يكي از عوامل كليدي است كه با عوامل روانشناختي ارتباط بالايي دارد. با اين وجود در مورد بررسي ارتباط بين اين متغير و استحكام رواني مطالعات اندكي صورت گرفته است. هدف: هدف از اين تحقيق بررسي ارتباط استحكام رواني با دقت تصميم‌گيري با توجه به نقش واسطه اي جنسيت بود. روش: تحقيق حاضر از نوع مطالعات توصيفي- همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه داوران فوتسال ليگ برتر كشور در سال ۱۴۰۱-۱۴۰۰ بود، كه تعداد ۱۲۳ نفر به صورت داوطلبانه به عنوان نمونه آماري انتخاب شدند. جهت جمع‌آوري داده‌ها از آزمون دقت تصميم‌گيري اسپيتز و همكاران (۲۰۱۸) و پرسشنامه استحكام رواني كلاف و همكاران (۲۰۰۲) استفاده شد. بررسي رابطه بين متغيرها با استفاده از آزمون ‌هاي آماري همبستگي پيرسون، رگرسيون، آزمون تي مستقل و نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۱ انجام شد. يافته ها: نتايج نشان داد بين استحكام رواني با دقت تصميم‌گيري رابطه مثبت و معناداري وجود دارد (r=۰/۳۲ ،P=۰/۰۰۱). همچنين نتايج مؤلفه‌هاي استحكام رواني نشان داد كه بين مؤلفه‌هاي چالش، تعهد، كنترل هيجاني و كنترل زندگي با دقت تصميم‌گيري رابطه مثبت و معناداري وجود دارد (۰/۰۵ P). آزمون رگرسيون چندگانه نيز نشان داد دقت تصميم‌گيري توسط استحكام رواني (۰/۰۳۰=B) قابل پيش ‌بيني است و بين زنان و مردان در استحكام رواني تفاوت معناداري وجود دارد (t=۳/۸۱ و P ۰/۰۰۱)؛ اما اين تفاوت در دقت تصميم‌گيري معنادار نبود (۰/۰۵ P). نتيجه‌گيري: وجود ارتباط معنادار بين استحكام رواني و دقت تصميم‌گيري، نشان مي‌دهد با افزايش استحكام رواني، دقت تصميم‌گيري بهبود مي‌يابد؛ لذا پيشنهاد مي‌شود از متغير استحكام رواني به‌عنوان يك روش روانشناختي مؤثر در بهبود عملكرد شناختي استفاده شود.