اثربخشي درمان شناختي رفتاري بر بازداري رفتاري و خوداثرمندي در كودكان مبتلا به اختلال يادگيري خاص

مقدمه: اختلال يادگيري خاص از مهم‌ترين اختلال‎هاي دوران مدرسه است كه حدود ۲ تا ۱۰ درصد از كودكان مبتلا به اين اختلال هستند. هدف: هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي درمان شناختي رفتاري بر بازداري رفتاري و خوداثرمندي در كودكان مبتلا به اختلال يادگيري خاص بود. روش: روش پژوهش نيمه‌آزمايشي از نوع پيش‎آزمون- پس‎آزمون همراه با گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل تمامي دانش‌آموزان دختر ابتدايي ۱۰ تا ۱۲ ساله مراجعه كننده به مركز اختلالات يادگيري آموزش‌و‌پرورش شهر بابل در سال ۱۴۰۰ بود (۲۰۷ نفر)، كه تعداد ۳۰ نفر از آنان به صورت در دسترس انتخاب و به روش تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل جايگزين شدند. جهت گردآوري داده‌ها از آزمون برو/ نرو (بازداري رفتاري) هافمن (۱۹۸۴) و پرسشنامه خوداثرمندي موريس (۲۰۰۱) استفاده شد. برنامه درمان شناختي رفتاري در ۱۰ ﺟﻠﺴﻪ ۴۵ دقيقه‌اي براساس مدل سيلر (۲۰۰۸) صرفاً بر روي گروه آزمايش اجرا شد. داده‌ها با استفاده از روش تحليل كوواريانس چندمتغيره (مانكوا) و نرم‌افزار SPSS نسخه ۱۸ مورد تحليل قرار گرفت. يافته ‌ها: نتايج نشان داد بين نمرات پيش‌آزمون و پس‌آزمون دو گروه آزمايش و كنترل در بازداري رفتاري و خوداثرمندي در كودكان مبتلا به اختلال يادگيري خاص تفاوت معني‌داري وجود دارد (۰/۰۱ P). به طور كلي درمان شناختي رفتاري بر بازداري رفتاري و خوداثرمندي در كودكان مبتلا به اختلال يادگيري خاص تأثير معني‌داري داشت (۰/۰۱ P). نتيجه‎گيري: مطابق با يافته‌ها درمان شناختي رفتاري بر بازداري رفتاري و خوداثرمندي در كودكان مبتلا به اختلال يادگيري خاص مؤثر بود؛ بنابراين توجه به نقش درمان شناختي رفتاري در ايجاد تغييرات در سيستم بازداري رفتاري و خوداثرمندي تلويحات درماني مهمي را در بر دارد.