اثربخشي يك دوره برنامه حركتي منتخب با ساختار، بي‌ساختار و تركيبي بر رشد اجتماعي و روانشناختي كودكان 4 تا 6 سال

مقدمه: بازي يكي از روش‌هايي براي آموزش مهارت‌ هاي مورد نياز حركتي، عاطفي، اجتماعي است، و بازي ساختارمند فرآيندهاي يادگيري، ارتباط طبيعي و بهنجار كودكان را پايه‌ريزي مي‌كند. هدف: هدف پژوهش حاضر بررسي اثربخشي يك دوره برنامه حركتي منتخب با ساختار، بي‌ساختار و تركيبي بر رشد اجتماعي و روانشناختي كودكان ۶-۴ سال بود. روش: روش پژوهش حاضر نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون بود. جامعه آماري پژوهش شامل كودكان ۶-۴ سال مهدهاي كودك منطقه ۵ شهر تهران در سال ۱۴۰۰ بود. نمونه آماري شامل ۶۰ كودك بود كه به‌طور هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفي در سه گروه ۲۰ نفري با ساختار، بي ساختار و تركيبي قرار گرفتند. گروه‌هاي مورد مطالعه براساس پروتكل اجرايي خود طي ۱۲‌ هفته، هفته‌اي دو‌ جلسه و هر جلسه يك ‌ساعت تمرين نمودند. گروه‌هاي تحقيق قبل و بعد از مداخله پرسشنامه رشد اجتماعي واينلند (۱۹۸۹) و پرسشنامه رشد روانشناختي كودكان (۱۳۹۱) را تكميل نمودند. جهت تحليل داده‌ ها از آزمون تحليل واريانس مركب و آزمون تعقيبي بونفروني استفاده شد. تحليل هاي آماري توسط نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶ در سطح معناداري ۰/۰۵ P انجام شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد اثر اصلي مراحل آزمون و اثر تعاملي گروه- مراحل معنادار (۰/۰۵ P)؛ اما اثر اصلي گروه معنادار نبود (۰/۰۵ P). نتايج آزمون تعقيبي بونفروني نيز نشان داد بين گروه تركيبي و با ساختار تفاوت معنادار (۰/۰۵ P)؛ اما بين دو گروه بي‌ساختار و با ساختار و همچنين تركيبي و بي ساختار تفاوت معناداري مشاهده نشد (۰/۰۵ P). نتيجه گيري: نتايج تحقيق حاكي از مؤثر بودن تمرينات تركيبي بر رشد مهارت‌هاي روانشناختي و اجتماعي كودكان بود؛ لذا پيشنهاد مي شود متخصصان و معلمان تربيت‌بدني از اين پروتكل ها جهت بهبود و ارتقاي اين مهارت‌ها استفاده نمايند.