در امتداد زمان و مكان؛ بررسي و تحليل انديشه «معماري ممتد» در پروژه پرديس مركزي دانشگاه قوچ

يكي از اصلي‌ترين چالش‌هاي دانش منظر، كشف راهبردهاي عملي براي اعمال نگرش منظرين در مقياس پروژه‌هاي عملياتي است. در اين ميان يكي از مناقشه‌آميزترين مقياس‌هاي پروژه، مقياسي مياني ا‌ست كه در مرز مشترك پروژه معماري و منظر تعريف مي‌شود و تاكنون صاحب‌نظران هركدام از اين دو حوزه كمتر به آن پرداخته‌اند. «معماري ممتد» به‎عنوان رويكردي مبتني‌بر «نگرش منظرين» به پروژه، در مرز معماري و منظر حركت مي‌كند و با مطالعه دقيق مؤلفه‌هاي منظر پروژه، از طريق دو اصل «امتداد زماني» و «امتداد مكانيِ» بستر پروژه؛ به دنبال آن است تا اثري خلق نمايد كه در عين همراه داشتن حافظۀ تاريخي، مبشر شكوفايي آينده باشد و افزون بر اين دو، روح زمانه خود را نيز به نمايش بگذارد. همچنين اثر بايد در كنار پاسخگويي به برنامه، در تعامل با منظر طبيعي پيرامون شكل گيرد و بيانگر زيبايي‌شناسي جغرافياي بستر نيز باشد. اين پژوهش در پي آن است تا با استفاده از دستگاه سه‌عضويِ معنا، كاركرد و زيبايي‌شناسي به تحليل پرديس مركزي دانشگاه قوچ به‎عنوان يكي از شاخص‌ترين پروژه‌هايي كه با اين نگرش شكل گرفته است بپردازد و با ارزيابي ابعاد متفاوت آن، موفقيت راهبردهاي اعمال شده را از نگرگاه مطابقت با منظر پروژه به بحث بگذارد. از سويي نظر بر آنكه رويكرد «معماري ممتد» علي‌رغم توفيق نسبي در انعكاس رويكرد منظر در مقياس مياني معماري و محوطه، فاقد پيشينه تئوري جهت كشف راهبردهاي عملي دستيابي به اهداف منظرين پروژه است، اين جستار به بازشناسي و دسته‌بندي اين رويكردها از طريق بازخواني پروژه نيز مي‌پردازد. در نهايت تحليل اين اثر بيانگر موفقيت چشمگير آن در بيان مفاهيم منظر در مقياس مياني معماري و منظر است و مي‌توان مهم‌ترين راهبردها در دستيابي به هدف پروژه را «وحدانيت معنايي»، «ادغام كاربري‌ها»، «انعطاف كاربري‌ها»، «هم‌نوايي فرمي»، «استمرار فرمي» و «ارجاع فرمي» برشمرد.