شناسايي و رتبه بندي مكانيزم هاي توسعه استعداد

در سازمان هاي رقابتي و بسيار متغير كنوني توجه زيادي به مديريت استعداد صورت گرفته است. توسعه استعداد يكي از مؤلفه هاي مهم مديريت استعداد مي باشد. پژوهش حاضر به دنبال شناسايي و اولويت بندي مكانيزم هاي توسعه استعداد مي باشد. اين پژوهش از نظر هدف كاربردي و شيوه گردآوري داده ها توصيفي و از نوع پيمايشي است. جامعه آماري پژوهش، خبرگان دانشگاه و صنعت در حوزه مديريت استعداد مي باشد. نمونه گيري غير احتمالي و قضاوتي بود كه با استفاده از روش گلوله برفي به تعداد 14 پرسشنامه تكميل گرديد. ابزار جمع آوري داده ها مطالعات كتابخانه اي و ميداني كه با استفاده از نظرات خبرگان از دو پرسشنامه محقق ساخته استفاده گرديد. پرسشنامه اول مقايسه زوجي AHP كه جهت تحليل داده ها، ضريب اهميت و اولويت معيارهاي موثر بر مكانيزم هاي توسعه استعداد از روش تحليل سلسله مراتبي AHP با نرم افزار Expert Choice و پرسشنامه دوم از ماتريس تصميم گيري TOPSIS براي مشخص كردن اولويت هر يك از مكانيزم هاي توسعه استعداد استفاده گرديد. روايي پرسشنامه به صورت محتوايي توسط خبرگان مورد تاييد قرار گرفت و پايايي نيز به وسيله نرخ ناسازگاري0.03 كه با توجه به استاندارد روشAHP كمتر از 0.1 بود، مورد تاييد قرار گرفت. يافته ها بيان گر آن است، كه معيار قدرت انتقال بيشتر(دانش، نگرش، مهارت، رفتار) از نظر خبرگان جايگاه بالاتر نسبت به ديگر معيارها و معيار كاهش هزينه كمترين اهميت را در بين معيارها داشت. مكانيزم هاي مربيگري، استاد-شاگردي و مشاركت در پروژه در ميان ساير مكانيزم ها رتبه اول تا سوم را به خود اختصاص داد و همچنين مكانيزم روش هاي مبتني بر ارائه جايگاه آخر را در ميان مكانيزم هاي توسعه استعداد گرفت.