اولويت‌بندي مشكلات فرايند نظام جامع آموزش گردشگري ايران از ديدگاه كارآفريني

نظام آموزش گردشگري براي پيوند با كارآفريني جهت ارائه نقش خود در پاسخگويي به نيازهاي ذينفعان، نيازمند تعامل با آن ها به عنوان يك سيستم سرشار از بازيگران با منافع متفاوت است. در صورتي كه اين تعامل دچار كاستي گردد، توانايي فرايند اين نظام در جهت تأمين نيازهاي دينفعان با مشكل روبرو مي گردد. پيشگيري از چنين وضعيتي، مستلزم برنامه ريزي براي تقويت ارتباط متقابل بازيگران اين نظام با يكديگر و حل مشكلات آن ها است. بر اين مبنا هدف از پژوهش حاضر، دستيابي به مهم ترين مشكلات فرايند اين نظام در ايران در زمينه كارآفريني از ديدگاه بازيگران اين حوزه است. پژوهش حاضر به لحاظ هدف‌، كاربردي و از نظر روش، كيفي-كمّي است. در قسمت كيفي پژوهش تعداد 177 مصاحبه نيمه ساختاريافته با كارشناسان سازمان هاي سيستم عرضه و تقاضاي آموزش گردشگري ايران انجام شده است كه نتايج اين مصاحبه ها، تحليل مضمون شده و به عنوان ورودي قسمت كمي پژوهش در نظر گرفته شده است. پايايي سؤالات بسته در مصاحبه نيمه ساختاريافته با استفاده از نرم‌افزار ‏SPSS‏ و ضريب آلفاي كرونباخ، 0.78 محاسبه گرديد. در قسمت كمي پژوهش، مضامين ورودي وارد نرم افزار تحليل شبكه‌هاي اجتماعي -گفي- شده و از شاخص‌هاي مستخرج از نرم‌افزار، جهت تحليل وضعيت نظام جامع آموزش گردشگري ايران استفاده شده است. نتايج پژوهش نشان داد مطابق با شاخص هاي تحليل شبكه‌هاي اجتماعي، حوزه موضوعي «مشكلات  آكادميك» با درجه بالايي از ورودي وزن دار، بيشترين امتياز حوزه هاي موضوعي را به خود اختصاص داده و داراي مهم ترين مشكلات از ديدگاه بازيگران مي باشد. چهار حوزه موضوعي ديگر مشكلات شامل روابط سازماني، نگاه سيستمي، بخش خصوصي و زيرساخت، در درجه بعدي اولويت قرار گرفته اند. عدم تطابق بين آموزش هاي آكادميك و اجرا در حوزه گردشگري، داراي بيشترين مركزيت درجه ورودي در حوزه موضوعي «مشكلات آكادميك» است كه نشانگر مركزي تر بودن آن است.