رابطه بين نوآوري سازماني و سبك‌هاي رهبري در مراقبت‌هاي سلامت با نقش ميانجي فرهنگ‌سازماني

مقدمه: نوآوري در سازمان هاي مراقبت سلامت براي ارائه خدمات باكيفيت بالا به بيمار ضروري است. بنا بر نظريه هاي رهبري و نوآوري، رابطه محكمي ميان سبك هاي رهبري و نوآوري سازماني وجود دارد. اين مطالعه، باهدف تعيين رابطه بين سبك هاي رهبري و نوآوري سازماني در بخش مراقبت هاي سلامت با در نظر گرفتن فرهنگ سازماني به عنوان متغير ميانجي از ديدگاه پزشكان انجام شد. روش ها: پژوهش حاضر از نوع كاربردي بود كه به روش پيمايشي به صورت مقطعي انجام شد. جامعه پژوهش شامل پزشكان تمام وقت شاغل در پنج بيمارستان بزرگ دولتي در لاهور پاكستان بود كه با روش نمونه گيري تصادفي طبقه اي نسبي انتخاب شدند. داده ها با پرسشنامه استاندارد به صورت برخط جمع آوري شد. براي تحليل داده ها از آمار توصيفي و استنباطي (مدلسازي معادلات ساختاري و تحليل عاملي تائيدي) در نرم افزارهاي SPSS و Smart-PLS استفاده شد. يافته ها: نتايج نشان داد كه بين سبك هاي رهبري و نوآوري سازماني رابطه معنادار و مثبتي وجود دارد(p=0.000, p=0.030) ;تحليل مسير غيرمستقيم از متغير ميانجي نشان داد كه فرهنگ سازماني واسط بين سه سبك رهبري و نوآوري سازماني است. (p 0.001) ;تأثير مستقيم رهبري تحول گرا و رهبري دوسويه بر نوآوري سازماني پس از درنظرگرفتن فرهنگ سازماني به عنوان متغير ميانجي، معنا دار نبود (p 0.05) كه تأثير آن بر نوآوري اثبات شد. نتيجه گيري: يافته هاي اين پژوهش حاكي از اهميت سبك هاي رهبري سرپرستان مراقبت هاي سلامت است. اين مطالعه، شواهدي را براي پزشكان، مديران مراقبت هاي سلامت و سياست گذاران در مورد ويژگي هاي اساسي سرپرستان مراقبت هاي سلامت و فرهنگ محيط كار ارائه مي كند. همچنين، اين مطالعه بيانگر اهميت فرهنگ محيط كار حمايتي است كه رفتارهاي نوآورانه را در پزشكان ترويج مي نمايد.