توصيه‌هاي اخلاقي طلاق از منظر آيات و روايات

طلاق در طول تاريخ به‌عنوان يك راه‌حل براي برون‌رفت از مشكلات زناشويي مطرح بوده است؛ اما شيوه برخورد با آن در هر جامعه‌اي متفاوت است. امروزه از طلاق به‌مثابه عاملي تنش‌زا و تهديدكننده براي خانواده و نيز «آسيب اجتماعي» ياد مي‌شود كه نيازمند نگاهي متفاوت است. آن نگاه متفاوت از ديدگاه اسلام آميختگي حقوق و توصيه‌هاي اخلاقي در طلاق است. در اين پژوهش تلاش شده است داده‌هاي تحقيق با روش كتابخانه‌اي گرداوري و با روش پردازش توصيفي ـ تحليلي مورد بررسي قرار گيرد. در فرايند واكاوي آيات و روايات مربوط به طلاق دريافتيم كه اسلام مراحل دوگانه‌اي را براي اين توصيه‌ها ترسيم مي‌كند؛ به‌گونه‌اي‌كه مي‌توان توصيه‌هاي اخلاقي ناظر بر طلاق را به ‌دستورالعمل‌هاي هنگام (حين) و دستورالعمل‌هاي بعد از طلاق تقسيم كرد. در ‌گونۀ نخست، به زوجين توصيه مي‌شود كه اگر در زندگي زناشويي دچار اختلاف و مشكل شدند، بايد با صبر، گذشت، مدارا و تغافل مشكل را حل كنند؛ اما اگر به هر دليلي گذشت و صبر نتيجه نداد، طلاق تنها راه‌حل براي پايان دادن به اين اختلافات خواهد بود. در اين مرحله راهكار اسلام حقوق آميخته با اخلاق است؛ لذا احكام طلاق را به قيود اخلاقي ويژه‌اي مثل معروف، احسان، تقوا، پرهيز از اذيت و آزار و... مقيد كرده است. نوع دوم دستورات اخلاقي طلاق، معطوف به بعد از طلاق است، تا عوارض ناشي از آن كاهش پيدا كند و يا زمينه براي رجوع به زندگي زناشويي فراهم شود.