نقش جغرافيا و تاريخ در معناي معماري جوامع خرده‌فرهنگ از منظر نشانه‌شناسي

در نظريه‌هاي هنري و ادبي نظريه‌پردازان مختلف در قرن بيستم، ايده قطعي نبودن معنا مطرح شده است. همچنين گفته شده كه در شرايط تاريخي، اقتصادي و جغرافيايي مختلف معناهاي گوناگوني از يك متن واحد به دست مي‌آيد. اين نظريات به معناي رها كردن پروسه توليد معنا نيست بلكه ضرورت پرداختن به عوامل تكثّر معنايي را بيشتر مي‌كند. مقاله حاضر با اين رويكرد سراغ بناهاي مسكوني مسيحيان روستاي سپورغان شهرستان اروميه رفته است و به بررسي و تحليل نقش جغرافيا و تاريخ در شكل‌گيري معناي معماري خرده‌فرهنگ پرداخته است و اين روند را از مرحله ساخت تا تأويل انجام داده است. روش تحقيق توصيفي ـ تحليلي است و رويكرد كلي آن استقرايي است. مصداق اين پژوهش بناهاي مسكوني روستاي مسيحي‌نشين سپورغان شهرستان اروميه است. نتايج تحقيق در دو مرحله ساخت و تأويل قابل طبقه بندي هستند: در مرحله ساخت جغرافيا مي‌تواند عاملي باشد كه عناصر فرهنگي اقليت در معماري خرده‌فرهنگ بيشتر متجلي شود، به شرطي كه منطقه ساخت بنا با موطن اصلي فرهنگ اقليت همسايه باشد. همچنين اگر فرهنگ اقليت در سرزمين مورد استفاده خرده‌فرهنگ، سابقه تاريخي طولاني‌تري داشته باشد، عناصر معماري فرهنگ اقليت در بناهاي خرده‌فرهنگ به لحاظ كمّي و كيفي برجسته خواهند شد. در مرحله تأويل بناهاي معماري خرده‌فرهنگ، جهت‌گيري تحولات تاريخي تأثير بسيار زيادي در تفاوت‌هاي تأويلي دارد.