پيشگامان داستان‌نويسي زنانه در ادبيات فارسي و عربي (با تأكيد بر داستان‌نويسان زن در قرن نوزدهم)

نويسندگان زن در ايران و كشورهاي عربي توانسته‌اند موقعيت خود را در نوشتن آثار داستاني ابراز كنند و مورد استقبال مخاطبان قرار گيرند. داستان‌نويسان زن تأكيد داشته‌اند كه زنان معني اي خاص از تجربه زنانه را به خواننده نشان مي دهند، كه ادبيات مردانه قادر به توصيف و بيان آن نيست؛ از اين‌رو كوشيدند آثاري بنويسند كه مستقيماً مربوط به تجربه هاي زنان باشد. در پژوهش حاضر، بر پايۀ مكتب ادبيات تطبيقي آمريكايي، زمينه هاي شكل گيري و تحول جريان زنانه نويسي در ادبيات داستاني اين دو سرزمين بررسي شده است. يافته هاي پژوهش بيانگر آن است كه دورۀ اول داستان‌نويسي زنانه در ادبيات فارسي و عربي، بيانگر بي‌عدالتي‌ها و رنج و محروميت زنان است. دورۀ دوم، دوره بازيابي هويت زنان است و مسأله حق انتخاب، آزادي زن و تمايز بخشيدن به هويت زنانه مطرح است. آزادي زن، خروج از انفعال، ارتقاي نقش‌پذيري زن از محيط خانه به سطوح مختلف جامعه اعم از سياسي، اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي و انتخاب قهرمان داستان از بين زنان، از مهم‌ترين ويژگي‌هاي آثار داستاني زنان در دورۀ سوم زنانه‌نويسي در ادبيات فارسي و عربي است. تلاش نويسندگان زن براي نمايش روايتي زنانه و بازنمودِ هويت زنان به شيوه هاي گوناگون در سطوح مختلف متن؛ ازجمله كاربرد واژگان، شخصيت پردازي، انتخاب قهرمان و روايت گرِ زن ارائه ‌شده است.