ادبيات ديجيتال در ايران و كشورهاي عربي (تحليل تطبيقي نمونه‌هايي از آثار)

امروزه تكنولوژي‌هاي ديجيتالي، نفوذ گسترده‌اي در زندگي روزمره ما پيدا كرده و كنش‌هاي ارتباطي و عادت‌هاي متن‌خواني و متن‌سازي ما را بازتعريف كرده‌اند. بر اين اساس، ضرورت تغيير نقش ادبيات و گفتمان ادبي، در فضاي رسانه اي معاصر ايران و جهان عرب، احساس شده و گام هايي نيز در اين جهت برداشته شده است. پژوهش حاضر به روش توصيفي- تحليلي و با هدف مقايسۀ تجربۀ ادبيات ديجيتال ايران و عرب، به بررسي نمونه هايي از شعر و رمان ديجيتال در ايران و جهان عرب و شباهت ها و تفاوت هاي شكلي و محتوايي آن ها پرداخته است. يافته هاي پژوهش نشان مي دهد كه علي رغم پيشي گرفتن تاريخي شعرا و نويسندگان ديجيتال ايراني از عرب ها، شكاف ديجيتالي چشمگيري با كشورهاي عربي وجود دارد. از سوي ديگر، باوجود شكاف زياد بين ادبيات ديجيتال عرب و غرب، آثار و تأليفات قابل توجهي در برخي كشورهاي عربي توليد شده است. اين آثار ضمن اينكه فرايندهاي خلق مشاركتي يا جمعي را فعالانه‌تر دنبال مي كنند، از نظر زيبايي‌شناسي و خلاقيت‌هاي شكلي و محتوايي نيز قابل اعتنا هستند.