تحليل رويكرد محمد غزالي در نسبت ايمان با يقين

«ايمان» از متعالي‌ترين ويژگي‌هاي انساني است و راه حصول به سعادت را در ايمان و يقين بايد جست. اين مقاله در تلاش است با روش تحليلي ـ توصيفي به اين پرسش پاسخ دهد كه در آثار غزالي چه نسبتي ميان ايمان و يقين وجود دارد؟ و راه‌هاي حصول ايمان و يقين از نظر وي كدام است؟ يافته‌هاي حاصل از اين پژوهش حاكي از آن است كه غزالي ايمان و يقين را فقط بر استدلال يا شهود مبتني نمي‌كند، بلكه حسن ظن و اعتماد به ديگران در حصول آن را هم مي‌پذيرد، و با اين مبنا مي‌كوشد ايمان و يقين را به‌گونه‌اي تفسير كند كه همه آحاد جامعه اسلامي را شامل شود. به نظر وي رحمت عام الهي مستلزم آن است كه صرفاً پذيرش قلبي براي ايمان و يقين كفايت كند؛ زيرا طرف خطاب خداوند همه آدميان هستند، و تعلق خاطر به وحي و عمل به اوامر و نواهي ديني براي رستگاري كافي است، و برهان و شهود بر كمال ايمان و يقين مي‌افزايد، وگرنه در اصل حصول آنها تأثيري ندارد.