بررسي تأثير عكاسي بر آثار پيكره‎نگاري ابوالحسن‏ غفاري (صنيع‏ الملك)

توجۀ ويژه به پيكرۀ ‏انسان در نگارگري ايراني، هم‏زمان با رونق هنر پيكره ‏نگاري در نيمۀ نخست قاجار فزوني يافته و به مثابۀ ابزاري قدرتمند جهت تبليغ شوكت و قدرت پادشاهي مورد بهره ‏برداري قرار مي‏ گيرد. اما اين روند در نيمۀ‏دوم قاجار با افزايش تأثيرات هنر‏غربي و ورود فن‏ آوري‎هاي‏ نوين‏ رسانه‏ اي به‏ ويژه دوربين‏ عكاسي دچار تحول مي‏ گردد و به‏ تدريج از اهميت و رونق نگارگري و پيكره ‏نگاري ايراني كاسته مي‏ شود. در ميانۀ اين تغييرات، هنرمند‏ي پيشرو و برجسته به‏ نام ابوالحسن‏ غفاري ملقب به صنيع ‏الملك پا به عرصه‏ مي‏ گذارد. در آثار او نگرشي نو به هنر پيكره‏ نگار‏ي با تأثيرپذيري از هنر غرب و تكنولوژي‏ عكس مشاهده مي‏ شود. پژوهش‏ حاضر كه ماهيتي كيفي و رويكردي تحليلي دارد و از نظر هدف كاربردي است، تلاش دارد با مطالعه بر روي نمونه‏ هايي از آثار صنيع‏ الملك، ويژگي‏ هايِ پيكره ‏نگاريِ هنرمند، و تأثير عكاسي بر آن‏ها را مورد بررسي قرار دهد. نتايج بررسي‏ ها، تأثيرپذيري هنرمند از عكس را در آثارش به ‏خوبي تأييد مي‏ كند، و هم‏چنين نشان مي‎‏دهد كه وي سبك هنري ويژۀ خود را در آثار متأثر از عكاسي نيز با همان كيفيتِ آثارِ ديگر دنبال نموده است.