بلاغت ديداري در خودنگاره‌هاي فريدا كالو

فريدا كالو سبكي شخصي، بومي و خام برپايه الهام از فرهنگ عاميانه و سنت‌هاي كهن زادگاهش بنا كرد تا افكارش در باب هويت، جنسيت، طبقه، نژاد و وضعيت پسااستعماري مكزيك را روايت كند. كارهاي فريدا ژرف، چندلايه، نمادين و بارور از مفاهيم پنهان هستند؛ از اين‌رو نمي‌توان با نگاهي گذرا به مفاهيم ضمني آثارش دست يافت. مقاله حاضر براي بازخواني اين لايه‌هاي دلالتي پنهان، از روش تحليل بلاغت ديداري بهره گرفته است. اين پژوهش، يك موردكاوي در حوزه نشانه‌شناسي ديداري با رويكرد توصيفي ـ تحليلي و هدف توسعه‌اي است كه داده‌هاي كيفي آن به شيوه اسنادي داده‌اندوزي شده‌اند. از ميان 55 نمونه خودنگاره فريدا، 8 اثر به‌روش نمونه‌گيري هدفمند برگزيده شده‌اند تا براي كشف آرايه‌هاي بلاغي و شيوه‌هاي رمزگذاري او مورد تحليل قرار گيرند. كنت بورك پركاربردترين آرايه‌هاي بلاغي را چهار آرايه اصلي مانندگويي، مجاز، بخش‌گويي و طعنه مي‌داند. از اين ميان، فريدا آرايه مانندگويي را در خودنگاره‌هايي همچون رويا و آهوي زخمي به‌كار برده است. آرايه مجاز را در دو فريدا و انديشيدن درباره مرگ مي‌توان باز يافت. آرايه بخش‌گويي را مي‌شود در خودنگاره در مرز مكزيك و ايالات متحده و نيز در نقاشي ريشه‌ها ديد. همچنين آرايه طعنه در پيراهن من آنجا آويخته است و خاطره ديده مي‌شود.