شماره ركورد
1350763
عنوان مقاله
ارتباط مسئوليتپذيري و جهتگيري مذهبي با قصد فرزندآوري در زنان مراجعهكننده به مراكز جامع سلامت شهر ياسوج
پديد آورندگان
اميني ، ليلا دانشگاه علوم پزشكي ايران - مركز تحقيقات مراقبتهاي پرستاري و مامايي، دانشكده پرستاري و مامايي - گروه مامايي , بخشي ، كيميا دانشگاه علوم پزشكي ايران - دانشكده پرستاري و مامايي - گروه مامايي , صادقي اول شهر ، هما دانشگاه علوم پزشكي ايران - دانشكده پرستاري و مامايي - گروه مامايي , حقاني ، شيما دانشگاه علوم پزشكي ايران - مركز تحقيقات مراقبتهاي پرستاري و مامايي
از صفحه
178
تا صفحه
189
كليدواژه
فرزندآوري , جهتگيري مذهبي , مسئوليتپذيري , زنان
چكيده فارسي
زمينه و هدف: فرزندآوري پديده مهمي در حركات جمعيتي بوده و براي كشورهايي كه نرخ باروري آن ها زير سطح جانشيني است، به عنوان يكي از محورهاي مهم توسعه پايدار محسوب مي شود. مطالعه حاضر با هدف تعيين ارتباط بين مسئوليت پذيري و جهت گيري مذهبي با قصد فرزندآوري در زنان مراجعه كننده به مراكز جامع سلامت شهر ياسوج در سال 1398-1399 انجام شد. روش: اين مطالعه يك پژوهش مقطعي از نوع توصيفي همبستگي بود كه بر روي 240 زن متأهل بارور 18 تا 45 سال ايراني مراجعه كننده به مراكز جامع سلامت شهر ياسوج با روش نمونه گيري مستمر انجام شد. معيارهاي ورود به مطالعه شامل مبتلا نبودن به بيماري هاي مزمن ناتوان كننده، بيماري رواني شناخته شده و يا هرگونه منعي براي بارداري درج شده در پرونده و يا به گفته خود مراجعه كننده بود. جهت جمع آوري داده ها از پرسش نامه هاي مشخصات فردي، پرسش نامه مسئوليت پذيري هاريسون گاف، پرسش نامه جهت گيري مذهبي و يك سؤال مربوط به تمايل به باروري استفاده شد. تحليل اطلاعات با نرم افزار SPSS نسخه 20 و با استفاده از روش هاي آماري كاي دو، تي مستقل و آزمون تحليل واريانس يك طرفه انجام شد.P 0/05 به عنوان سطح معناداري درنظر گرفته شد. يافته ها: نتايج حاصل از اين مطالعه نشان داد بين مسئوليت پذيري و قصد فرزندآوري ارتباط معكوس و معناداري وجود داشته است (0/036=P). بدين صورت كه در زناني كه نمره مسئوليت پذيري بالاتري داشتند، قصد فرزندآوري به طور معناداري پايين تر بود. در اين مطالعه، بين جهت گيري مذهبي و ابعاد دروني و بيروني آن با قصد فرزندآوري ارتباط معناداري مشاهده نشد. همچنين از بين مشخصات فردي افراد شركت كننده در اين پژوهش تنها بين سن (0/001= P) و طول مدت ازدواج (0/001=P) و همچنين تعداد فرزندان پسر (0/011=P) با قصد فرزندآوري ارتباط معناداري مشاهده شد. نتيجه گيري: يافته هاي اين مطالعه بيانگر كاهش قصد فرزندآوري زنان سنين باروري شهرياسوج با افزايش مؤلفه هايي نظير مسئوليت پذيري، سن، طول مدت ازدواج و همچنين تعداد فرزندان پسر بود. بنابراين توصيه مي شود زنان بالاي 18 سال تشويق به فرزندآوري در سنين پايين تر شوند. همچنين شايد بتوان با آموزش مهارت هاي فرزندآوري، زنان با حس مسئوليت بالاتر را تشويق به فرزندآوري كرد. اگرچه اين مسئله نياز به مطالعات بيشتري دارد.
عنوان نشريه
پرستاري ايران
عنوان نشريه
پرستاري ايران
لينک به اين مدرک