نگرش پرستاران نسبت به ارائه مراقبت به بيماران مبتلابه اختلال چاقي و عوامل پيش‌بيني‌كننده آن در شمال ايران

زمينه و هدف: چاقي يكي از بزرگترين چالش هاي سلامت عمـومي در قـرن حاضـر است. رفتار جهت گيرانه كاركنان بهداشتي درماني از جمله پزشكان و پرستاران نسبت به بيماران چاق، مي تواند بر كيفيت مراقبت از اين افراد تأثير بگذارد. اين مطالعه با هدف تعيين نگرش پرستاران شاغل در رابطه با ارائه مراقبت به بيماران مبتلابه اختلال چاقي و عوامل پيش بيني كننده آن صورت گرفته است. روش بررسي: در اين مطالعه توصيفي تحليلي، 162 پرستار شاغل در يكي از مراكز آموزشي درماني استان گيلان به صورت تمام شماري شركت داشتند. داده ها از طريق پرسش نامه مشتمل بر 2 بخش: 1. اطلاعات جمعيت شناختي، 2. پرسش نامه در مورد نگرش پرستاران در مراقبت از بيماران چاق، استفاده شد. داده ها پس از جمع آوري با استفاده از آمار توصيفي و آمار استنباطي از طريق نرم افزار SPSS نسخه 16 تجزيه و تحليل شدند. سطح معناداري در تمام تحليل ها 0.05 در نظر گرفته شد. يافته ها: در اين مطالعه ميانگين سني پرستاران9.7±08.34 بود كه بيشتر آن ها خانم (5.97) و با ميانگين كل سابقه كاري آ ن ها 01.7±65.8 سال بودند. در مقايسه ميانگين نمره نگرش پرستاران نسبت به بيماران چاق، بين بخش هاي مختلف محل كار پرستاران، تفاوت معناداري مشاهده شد (001.0=P). همچنين ميانگين نمره نگرش پرستاران نسبت به بيماران چاق با سطح تحصيلات (042.0=P و نوع استخدامي (400.0=P) تفاوت معناداري مشاهده شد. نتايج رگرسيون خطي نشان داد متغيرهاي سن، تحصيلات و نوع استخدامي پرستاران ازنظر آماري معنادار بودند و به ترتيب بيشترين تأثير را در پيش بيني نمره نگرش آن ها داشتند. نتيجه گيري: نگرش مطلوب درباره مراقبت از بيماران مبتلابه چاقي مي تواند بر نحوه ارائه مراقبت به اين بيماران مؤثر باشد و داشتن حمايت اجتماعي در سلامت صرف نظر از اندازه بدن حق همه ذي نفعان مي باشد، بنابراين لزوم توجه مديران پرستاري به عواملي مانند كاهش فشار كاري پرستار به ويژه در بخش هاي ويژه و همچنين تجهيز امكانات و ارائه آموزش هاي لازم به پرستاران در مورد ارائه مراقبت ايمن و حمايتي از بيماران چاق، امري ضروري به نظر مي رسد.