ارتباط مشاركت پرستاران در تصميم‌گيري باليني با فرهنگ سازماني در بخش‌هاي مراقبت ويژه مراكز آموزشي درماني دانشگاه علوم‌پزشكي ايران در سال 1399

زمينه و هدف توانايي پرستار براي گرفتن يك تصميم مؤثر، مهم ترين عاملي است كه بر كيفيت مراقبت اثر مي گذارد و متمايز كننده پرستاران حرفه اي از پرسنل مراقبتي غيرحرفه اي است. عوامل متعدد فردي و سازماني بر تصميم گيري باليني اثر مي گذارند. اين مطالعه با هدف بررسي ارتباط مشاركت پرستاران در تصميم گيري باليني با فرهنگ سازماني در بخش هاي مراقبت ويژه مراكز آموزشي درماني دانشگاه علوم پزشكي ايران در سال 1399 انجام شد.روش بررسي پژوهش حاضر يك مطالعه توصيفي همبستگي است. نمونه هاي پژوهش 317 پرستار شاغل در بخش هاي مراقبت ويژه مراكز آموزشي درماني دانشگاه علوم پزشكي ايران بودند كه به روش طبقه اي با تخصيص متناسب و سپس در درون هر طبقه به صورت مستمر انتخاب شدند. ابزار گردآوري داده ها پرسش نامه مشاركت در تصميم گيري باليني كايلو (2008) و پرسش نامه فرهنگ سازماني كامرون و كوئين (1990) بود. اطلاعات به دست آمده با نسخه 16 نرم افزار آماري SPSS تجزيه وتحليل شدند. براي توصيف مشخصات نمونه ها از شاخص هاي توصيفي (ميانگين و انحراف معيار و فراواني و درصد) و براي بررسي روابط بين متغيرها از آزمون همبستگي پيرسون، آزمون تي مستقل و آزمون كاي دو استفاده شد.يافته ها 88/5 درصد از پرستاران مورد پژوهش زن بودند. تحصيلات 86/5 درصد از آن ها در سطح كارشناسي بود. 39/6 درصد در بخش مراقبت هاي ويژه (تنفسي) جنرال مشغول بودند كه نسبت به ساير بخش ها فراواني بيشتري داشت. ميانگين سني پرستاران مورد پژوهش 34/65 سال، ميانگين سابقه كار پرستاري 10/38 سال و ميانگين سابقه كار در بخش مراقبت ويژه 7/25 سال بود. ميانگين نمره تصميم گيري باليني 70/16 با انحراف معيار 11/65 بود كه از ميانه نمره ابزار يعني 54 بالاتر است و به معناي اين است كه ميزان مشاركت پرستاران در تصميم گيري باليني بالاست. فرهنگ سازماني غالب در وضعيت موجود، فرهنگ بازار بود. در وضعيت مطلوب، فرهنگ سازماني قومي به عنوان فرهنگ غالب شناخته شد. فرهنگ سازماني در وضعيت موجود با تصميم گيري باليني ارتباط معنا دار آماري نداشت (0/13=p)، اما در وضعيت مطلوب اين ارتباط معنا دار بود (0/014=p). تصميم گيري باليني در پرستاران با فرهنگ قومي به طور معنا داري بالاتر از فرهنگ بازار بود (0/013=p).نتيجه گيري نتايج اين تحقيق نشان داد فرهنگ سازماني موجود با فرهنگ سازماني مطلوب اختلاف دارد. با وجود معنا دار بودن ارتباط تصميم گيري باليني با فرهنگ سازماني، اين ارتباط ضعيف برآورد شد و شايد لازم باشد پژوهشي با تعداد نمونه بيشتر انجام شود. باتوجه به اينكه فرهنگ قومي به عنوان فرهنگ مطلوب شناخته شد، پيشنهاد مي شود جهت ارتقاي مشاركت پرستاران در تصميم گيري باليني، برنامه ريزي در راستاي اشاعه و استقرار فرهنگ قومي در سازمان انجام شود.