مؤلفه‌هاي گزارش خطاهاي پرستاري در بيمارستان‌هاي منتخب دانشگاه علوم‌پزشكي تهران در سال ۱۳۹۹

زمينه و هدف انسان جايز الخطا است و خطا به عنوان جزئي از واقعيت و جدايي ناپذير از زندگي انسان به حساب مي آيد. گزارش خطا به عنوان يك شاخص راهبردي جهت جلوگيري از خطا تعريف مي شود. مديران پرستاري بايد شرايطي در محيط هاي كاري فراهم سازند كه پرستاران بدون ترس از عواقب گزارش خطا بر ميزان گزارش دهي خطاهاي رخ داده بيافزايند. اين مطالعه باهدف تعيين مؤلفه هاي گزارش خطاهاي پرستاري در بيمارستان هاي منتخب دانشگاه علوم پزشكي تهران در سال ۱۳۹۹ انجام شد. روش بررسي پژوهش حاضر يك مطالعه توصيفي بوده و جامعه پژوهش پرستاران شاغل در بخش هاي مختلف بستري عمومي و ويژه بيمارستان هاي منتخب دانشگاه علوم پزشكي تهران بوده است. تعداد نمونه با استفاده از فرمول كوكران و باتوجه به تعداد اعضاي جامعه پژوهش، ۳36 نفر تعيين شد. نمونه گيري حدوداً 2 ماه و به روش تصادفي طبقه اي نسبي انجام شد. ابزار مورداستفاده پرسش نامه محقق ساخته مؤلفه هاي گزارش خطاهاي پرستاري بوده كه روايي آن به روش اعتبار محتوا براساس نظر ۱۰ نفر از اعضاي هيئت علمي در حوزه پرستاري مراقبت هاي ويژه و مديريت پرستاري تأييد شد و پايايي آن با استفاده از ضريب آلفاي كرونباخ ميزان 0/78 محاسبه شد. داده ها با استفاده از نسخه 16 نرم افزار SPSS و از طريق تحليل توصيفي و آزمون هاي استنباطي كولموگروف- اسميرنوف، وي كرامر و من ويتني تجزيه وتحليل شدند. يافته ها ميانگين تجربه خطاهاي پرستاري برابر با 80/29 درصد و ميزان گزارش دهي خطاها نيز برابر با 32/64 درصد بود. نگرش پرستاران نسبت به گزارش خطا مثبت و ترس و موانع مديريتي مهم ترين علت عدم گزارش خطاهاي پرستاري بود. بين گزارش خطا با نوع بخش، بيمارستان، تجربه خطا، روش گزارش خطا و تجربه پرستاران ارتباط معنادار وجود داشت (0/001˂P).نتيجه گيري گزارش خطاهاي پرستاري در اين مطالعه، علي رغم فراواني وقوع خطا و نيز نگرش مثبت پرستاران نسبت به فرايند گزارش خطا، بسياركم بود. به نظر مي رسد تدوين برنامه راهبردي در ثبت خطاهاي پرستاري و ايجاد سيستمي بي نام، مؤثر و كارآمد براي گزارش خطا، يك ضرورت براي مديريت پرستاري در جهت ايجاد زمينه مطلوب در گزارش خطاهاي پرستاري و غلبه بر موانع موجود باشد.