تحريفات شناختي بين فردي در سالمندان مراجعه‌كننده به پارك‌هاي مناطق منتخب تهران

زمينه و هدف تحريف شناختي بين فردي از مشكلات روان شناختي سالمندي است كه باعث مي شود فرد درك درست و منطقي از مسائل نداشته باشد. اين مطالعه با هدف تعيين تحريفات شناختي بين فردي در سالمندان مراجعه كننده به پارك هاي مناطق منتخب تهران در سال 1399 تا 1400 انجام شد. روش بررسي در اين مطالعه توصيفي همبستگي 200 سالمند مراجعه كننده به پارك ها و فرهنگسراهاي منطق منتخب تهران به روش نمونه گيري خوشه اي مشاركت داشتند. ابزار جمع آوري داده ها فرم اطلاعات جمعيت شناختي، فرم كوتاه بررسي وضعيت شناختي و پرسش نامه تحريفات شناختي بين فردي بود كه از سالمندان داراي معيارهاي ورود به مطالعه درخواست شد به گويه هاي پرسش نامه ها پاسخ بدهند. داده ها با نرم افزار SPSS نسخه 16 و با استفاده از آزمون هاي آماري توصيفي (ميانگين، انحراف معيار، فراواني و درصد) و آزمون هاي آماري تحليلي همبستگي پيرسون، تي مستقل، آناليتحليلز واريانس) تجزيه وتحليل شدند. يافته ها ميانگين نمره تحريفات شناختي 8/29±52/53 از نمره كل 95 بوده است كه نشان دهنده سطح متوسط تحريفات شناختي در بين سالمندان مورد مطالعه است و در بين ابعاد آن نيز، انتظارات غيرواقع بينانه در روابط داراي بيشترين ميانگين نمره (0/57±2/91 از ميانگين نمره 5) و در بعد طرد در روابط بين فردي داراي كمترين ميانگين نمره (0/52±2/64 از ميانگين نمره 5) بود. بين سن سالمندان با تحريفات شناختي بين فردي آنان ارتباط معنادار وجود داشت (0/03=P). نتيجه گيري باتوجه به يافته هاي مطالعه حاضر و وضعيت تحريف شناختي سالمندان توصيه مي شود كه پرستاران شاغل در مراكز ارائه دهنده خدمات سلامت با در نظر داشتن وجود ارتباط معنادار بين متغير سن با تحريفات شناختي، اقدام به مداخلات لازم كنند.