نااميدي و نگرش ناكارآمد در كودكان تحت حمايت مراكز كودكان كار جنوب شهر تهران در سال 1400

زمينه و هدف يكي از مشكلاتي كه كودكان را در جوامع درحال توسعه تهديد مي كند، موضوع كار كودكان است، در كودكان كار شاخص هاي اميد به آينده نسبت به ساير همسالان كمتر بوده است. علاوه براين كاركردن در كودكان مي تواند بر رشد و عملكرد شناختي كودكان تأثير منفي بگذارد. اين مطالعه با هدف تعيين نااميدي و نگرش ناكارآمد در كودكان كار شهر تهران در سال 1400انجام شد. روش بررسي نوع پژوهش حاضر توصيفي مقطعي بود. جامعه پژوهش حاضر شامل كودكان و نوجوانان كار 10 تا 18 ساله تحت حمايت مراكز كودكان كار جنوب شهر تهران بود. تعداد 247 نفر از افراد به روش نمونه گيري مستمر وارد مطالعه شدند كه اين فرايند به مدت 8 ماه و از فروردين ماه تا آبان سال 1400 طول كشيد . ابزار گردآوري داده ها شامل پرسش نامه اطلاعات جمعيت شناختي، مقياس نگرش ناكارآمد كودكان د.الساندرو و بورتون و پرسش نامه نااميدي كودكان (CHS) كازدين (1986) بود. داده هاي گردآوري شده با استفاده از روش هاي آمار توصيفي (ميانگين و انحراف معيار و فراواني و درصد) و آمار استنباطي آزمون ها تحليل واريانس، تي مستقل و ضريب هبستگي پيرسون و با سطح اطمينان 95 درصد با نسخه 16 نرم افزار SPSS تجزيه وتحليل شد. يافته ها نتايج نشان داد كه ميانگين نااميدي (2/60± 5/78 ) با انحراف معيار در سطح مطلوب بود، در بين ابعاد نااميدي، ميانگين نمره بعد انتظارات آينده (1/87±3/87) در نااميدي بيشتر از بعد شادكامي (1/39±2/00) بوده است. ميانگين نگرش ناكارآمد در مطالعه،74/11±96/16 بوده است. نااميدي تنها با وضعيت كار كودكان مورد پژوهش ارتباط معنادار آماري داشته است (0/029=P). بين نگرش ناكارآمد و نااميدي كودكان كار همبستگي معنا دار آماري وجود نداشت (P 0/050). نااميدي تنها با وضعيت كار كودكان مورد پژوهش ارتباط معنا دار آماري داشته است (0/029=P)، نتيجه گيري توصيه مي شود مطالعات مداخله اي با هدف ارتقاي بعد انتظارات آينده نااميدي كودكان صورت گيرد و در مداخلات آينده به كودكان كار كه تحت سرپرستي سايرين غير از پدر و مادر هستند، تمركز ويژه اي شود. باتوجه به فقدان ارتباط معنا دار بين نگرش ناكارآمد و نااميدي كودكان تحت حمايت مراكز كودكان كار جنوب شهر تهران پيشنهاد مي شود، متغيرهاي ميانجي و مداخله گر مورد پژوهش قرار گيرد.