تجربه زيسته سندرم پيش از قاعدگي در دختران مجرد: يك مطالعه كيفي

مقدمه: سندرم پيش از قاعدگي، يكي از مهم ترين مشكلات باليني در علم بيماري هاي زنان است. اهميت اين سندرم به دليل شيوع بيشتر آن در دختران جوان نيازمند مطالعه اي عميق تر و يافتن تجارب خود اين افراد مي باشد.روش كار: مطالعه كيفي حاضر با رويكرد پديدارشناسي بود. جامعه مورد مطالعه، دختران داراي سندرم پيش از قاعدگي بودند كه 10 نفر به روش نمونه گيري هدفمند از بين آن ها انتخاب شد. زمان پژوهش در طول سال هاي1400-1399 بود. نمونه‌گيري تا رسيدن به اشباع داده ها ادامه يافت. تحليل داده ها با طرح روش توصيفي كولايزي بود.يافته ها: در اين مطالعه 4 مضمون اصلي و 12 مضمون فرعي شناسايي شد كه عبارت بودند از: تجربه نشانگان سندرم (تجربه الگوهاي رفتار، هيجاني و شناختي، تجربه بدني سندرم، تجربه زماني سندرم، ادراك نشانگان براساس قاعدگي و كنترل يا عدم كنترل نشانگان سندرم)، تجربه بعد فرهنگي- اجتماعي سندرم (پذيرش يا عدم پذيرش بافت فرهنگي-اجتماعي و نگاه جنسيتي به سندرم)، استراتژي هاي سازگاري با تجربه سندرم (بازنگري به تجربه سندرم، پذيرش يا عدم پذيرش سندرم و معنايابي از سندرم) و ادراك اهميت بعد ارتباطي در سندرم (تمايل به تنهايي و عدم برقراري ارتباط با ديگران و اهميت تجارب ارتباطي). نتيجه گيري: نتايج اين مطالعه مي تواند تلويحات كاربردي و باليني بسياري را در ارتباط با دختران مبتلا به سندرم پيش از قاعدگي ارائه بدهد و همچنين اين تجربه پديده اي چند بعدي و چند جانبه است.