بررسي تاثير ارتباط درماني مبتني بر نظريه پپلاو بر ميزان اضطراب و تاب آوري بيماران بستري در بخش كرونا بيمارستان خاتم الانبيا تهران در سال 1401

مقدمه: درراستاي كاهش استرس و اضطراب ناشي از شيوع بيماري كوويد- 19، متغير روان‌شناختي سودمند و اثربخشي همچون تاب آوري، مي‌تواند نقش سازگارانه ايفا كند. همچنين، ارتباط درماني يك ارتباط معني‌دار و هدفمند بين پرستار و بيمار در جهت حل مشكلات بيمار و ايجاد واكنش‌هاي سازگارانه مي‌باشد. روش: در يك مطالعه نيمه تجربي با طرح پيش آزمون- پس آزمون با گروه شاهد، با استفاده از پرسشنامه‌هاي اضطراب كرونا و تاب آوري كونور و ديويدسون، 60 نفر از بيماران واجد شرايط و تخصيص تصادفي در گروه مداخله و شاهد (30 نفر)، مراحل ارتباط درماني مبتني بر نظريه پپلاو (آشنايي، شناسايي، بهره برداري برنامه ريزي مراقبتي و ارزشيابي و اختتام) با هماهنگي قبلي و با توجه به برنامه درماني بيماران كرونايي انجام شد. اطلاعات از طريق آزمون‌هاي آماري پارامتري و ناپارامتري با استفاده از نرم افزار نسخه‌ي 22 spss تحليل شد. يافته‌ها: ميانگين شاخص اضطراب كرونا در گروه مداخله، از 0/21±1/95، به 0/11±1/68 بعد از مداخله كاهش يافت. همچنين ميانگين شاخص تاب آوري در گروه مداخله، از 0/46±1/93، به 0/28±2/34 بعد از مداخله افزايش يافت كه نتايج آزمون تي زوجي نشان دهنده اختلاف آماري معناداري قبل و بعد در گروه مداخله نسبت به گروه شاهد است(0/001 p). بر اساس نتايج آزمون تحليل كوواريانس، اختلاف شاخص اضطراب كرونا و تاب آوري، بين دو گروه مداخله و كنترل در مرحله بعد از مداخله از لحاظ آماري معنادار بود(0/001 p). نتيجه گيري: با توجه با تاثير مدل ارتباط درماني مبتني بر نظريه پپلاو بر اضطراب و تاب آوري، انجام مداخلات آموزشي جهت استفاده بيماران مبتلا به بيماري‌هاي مزمن و مراقبين از روش ارتباط درماني و همچنين كاربرد نتايج روش ارتباط درماني مبتني بر روش پپلاو جهت استفاده بحران‌ها و اپيدمي‌هاي پيش‌رو توصيه مي‌شود.