طراحي الگوي ارتقاي قدرت‌دروني ايگو بر اساس سبك‌هاي تصميم‌گيري و تحمل‌پريشاني هيجاني با ميانجي‌گري ذهن‌آگاهي در دانشجويان پرستاري

مقدمه: دانشجويان پرستاري كه در شرايط بحراني مجبور به تصميم گيري بر بالين بيمار هستند، براي گذراندن دوران دانشجويي و موفقيت شغلي به قدرت دروني ايگوي مطلوبي نياز دارند. از اين رو هدف از مطالعه حاضر بررسي الگوي ارتقاي قدرت دروني ايگو بر اساس سبك هاي تصميم گيري و تحمل پريشاني هيجاني با ميانجي گري ذهن آگاهي در دانشجويان پرستاري دانشگاه آزاد اسلامي واحد اهواز است كه در سال تحصيلي 1401-1400 انجام گرفت. روش كار: اين پژوهش از نوع همبستگي با استفاده ازمدل يابي علّي و از نوع مدل‌يابي معادلات ساختاري بود. جامعه آماري تحقيق حاضر شامل كليه دانشجويان پرستاري دانشگاه آزاد اسلامي در سال تحصيلي 1401-1400 مي باشند. نمونه مطالعه حاضر شامل 220 نفر بودند كه با روش نمونه گيري هدفمند انتخاب شدند. براي سنجش متغيرها از پرسشنامه هاي قدرت دروني ايگو لوئيس و دينگلي و همكاران (2003)، پرسشنامه سبك هاي تصميم گيري اسكات و بروس (1995)، پرسشنامه تحمل پريشاني هيجاني سيمونز و گاهر (2005)، و مقياس ذهن آگاهي براون و رايان (2003)، استفاده شد. جهت تحليل داده ها از همبستگي پيرسون و مدل سازي معادلات ساختاري به كمك نرم افزار SPSS-23 و AMOS-23 استفاده شد. يافته ها: نتايج آماري نشان داد كه سبك هاي تصميم گيري شهودي، وابسته، اجتنابي و ذهن آگاهي بر قدرت دروني ايگو اثرمستقيم دارد و سبك هاي تصميم گيري منطقي، شهودي، اجتنابي و تحمل پريشاني هيجاني بر ذهن آگاهي اثرمستقيم دارد (0.01 p). هم چنين نتايج حاكي از معني داري مسير غيرمستقيم سبك هاي تصميم گيري منطقي، شهودي، اجتنابي و تحمل پريشاني هيجاني به قدرت دروني ايگو با نقش ميانجي گري ذهن آگاهي دانشجويان پرستاري مي باشد (0.01 p).  نتيجه گيري: نتايج اين تحقيق نشان داد مدل نهايي پژوهش، با داده هاي گردآوري شده برازش دارد. لذا توجه مراكز آموزش و پروش و مراكز آموزش عالي به نقش عوامل مؤثر در ارتقاي قدرت دروني ايگو و ايجاد پيش زمينه سالم شغلي مخصوصاً براي پرستاران از ضروريات اين پژوهش است.