روند تغييرات رطوبت نسبي در استان خراسان رضوي، شمال شرق ايران

مطالعه حاضر به‌منظور بررسي تغييرات رطوبت نسبي 13 ايستگاه هواشناسي در استان خراسان رضوي در مقياس ماهانه، فصلي و سالانه از ابتداي دوره آماري هر ايستگاه تا سال 1400 انجام شد. منطقه مورد مطالعه شامل ايستگاه‌هاي درگز، فريمان، گلمكان، گناباد، كاشمر، خواف، نيشابور، مشهد، قوچان، سرخس، سبزوار، تربت‌جام و تربت‌حيدريه بود. براي تعيين روند رطوبت نسبي از رگرسيون خطي و آزمون ناپارامتريك من-كندال (MK) استفاده شد. رطوبت نسبي در همه ايستگاه‌هاي مورد مطالعه و در مقياس‌هاي زماني مختلف، به جز در دو ايستگاه قوچان (در ماه‌هاي خرداد، آذر و در فصل پاييز) و سرخس (فصل پاييز)، روند كاهشي در سطح اطمينان 5 درصد داشت. درصد كاهش ميانگين رطوبت نسبي ماهانه براي شش ايستگاه در محدوده 0/7-3/5 درصد در هر 10 سال مشاهده ‌شد، درحالي‌كه درصد افزايش ميانگين رطوبت نسبي ماهانه براي ايستگاه قوچان در محدوده 2/6-1/9 درصد در هر 10 سال مشاهده ‌شده است. علاوه بر اين، بيشتر ايستگاه‌هاي مورد مطالعه در مقياس فصلي و سالانه نيز كاهش رطوبت نسبي را تجربه كرده‌اند. كاهش ميانگين رطوبت نسبي فصلي براي شش ايستگاه در محدوده 2-0/6 درصد در هر 10 سال مشاهده ‌شد، درحالي‌كه كاهش ميانگين سالانه رطوبت نسبي در ايستگاه‌ها در محدوده 1/6-0/9 درصد در هر 10 سال مشاهده ‌شده است. نتايج اين تحقيق حاكي از روند كاهشي در ميانگين رطوبت نسبي ماهانه، سالانه و فصلي طي سال‌هاي اخير است.