بررسي تاب‌آوري بخش مركزي شهرها در برابر جرائم (مطالعه موردي: منطقه‌ي 11 و 12 تهران)

زمينه و هدف: تاب‌آوري شهري به جايگاهي از شهر اشاره دارد كه به‌دليل مديريت و برنامه‌ريزي درست، قدرت تحمل خود را در برابر بحران‌هاي طبيعي و انساني افزايش داده و با كم‌ترين ميزان خسارت مالي و جاني مي‌تواند بحراني را پشت سر گذاشته و در كوتاه‌ترين زمان به حالت طبيعي خود بازگردد. اين مقاله با هدف بررسي تاب آوري بخش مركزي شهر تهران (مناطق 11 و 12) در برابر جرائم تدوين ‌شده است. روش شناسي: اين پژوهش از نظر هدف، كاربردي و از نظر ماهيت و روش، توصيفي- تحليلي است. جامعه آماري پژوهش، مناطق 11 و 12 شهر تهران و جمعيتي حدود 529604 نفر است و حجم نمونه از طريق فرمول كوكران معادل 384 به دست آمده است كه 384 پرسش‌نامه حاوي پرسش‌هايي با طيف ليكرت كه روايي آن از طريق ضريب آلفاي كرونباخ محاسبه شد، تكميل شده است. جرائم سرقت با استفاده از آزمون‌هاي آماري الگويابي شده و تاب آوري با استفاده از پرسش‌نامه و اسناد رسمي، ارزيابي شده است. يافته ها: يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه ضريب همبستگي بين ميزان وقوع جرم با سطح تاب‌آوري با عدد 0.355-، بدين معناست كه هر چه ميزان تاب‌آوري جامعه بالاتر رفته است، ميزان وقوع جرائم، به مقدار چشمگيري كاهش‌يافته است. نتيجه گيري: درواقع نگرش فضايي و كل‌نگر به مسائل اجتماعي به‌ويژه جرم خيزي نشان مي‌دهد كه در تحليل و اقدام براي كنترل وقوع جرائم بايد همه ابعاد اجتماعي، كالبدي و محيطي به صورت يك فرايند در نظر گرفته شود.