مدلسازي ساختاري تفسيري راهبردهاي كارآفريني سياسي

كارآفريني سياسي نيروي محركه ايجاد تحولات نهادي بوده كه امكان تغيير فرآيندهاي منسوخ را ايجاد مي كند. كارآفرينان سياسي با هدف ايجاد تغيير در روند سياستگذاري نقش اساسي را برعهده داشته و مي توانند با ارائه راهبردهاي سياسي ابعاد مختلف اقتصادي و اجتماعي را دگرگون سازند. اجماع افراد كليدي و بانفوذ سياسي در موضوع كارآفريني در كشور مي تواند روند توسعه برنامه ها را تسريع و چالش هاي فرآيندي را برطرف سازد. از اين رو شناسايي راهبردهاي توسعه كارآفريني سياسي و تقويت حضور اين افراد آنها  منجر به خلق ارزش و رشد اقتصادي و اجتماعي مي شود. براين اساس هدف از انجام پژوهش حاضر، مدل سازي ساختاري تفسيري راهبردهاي كارآفريني سياسي است. شناسايي راهبردهاي كارآفريني سياسي از طريق مصاحبه هاي نيمه ساختار يافته با روش تحليل محتواي كيفي بر پايه تكنيك اشباع نظري و روش نمونه گيري هدفمند با 24 نفر از اساتيد كارآفريني، خط مشي گذاري و مديريت انجام گرفت. روايي و پايايي مصاحبه ها به ترتيب با روش روايي محتوايي نسبي و شاخص كاپاي كوهن تاييد شد. كدگذاري مصاحبه ها بااستفاده از نرم افزار 2020MAXQDA منجر به شناسايي 11 راهبرد شد. به منظور سطح بندي راهبردهاي شناسايي شده از نظرات 94 نفر از كارآفرينان و مديران ارشد سازمان هاي دولتي با روش نمونه گيري تصادفي طبقه اي و به كمك پرسشنامه استفاده شد. روايي و پايايي پرسشنامه به ترتيب با بهره گيري از روايي محتوا و روش آزمون ـ پس آزمون تاييد شد. راهبردهاي شناسايي شده با روش ساختاري تفسيري منجر به تشكيل پنج سطح شد كه شبكه سازي سياسي اثرگذارترين و جريان سازي اثرپذيرترين عوامل بودند.