اثربخشي درمان مبتني بر كارآمدي هيجاني بر ترس از ارزيابي منفي و اجتناب تجربه‌اي مادران داراي كودك اوتيسم

مقدمه: ترس از ارزيابي منفي و اجتناب تجربه‌اي از جمله مواردي هستند كه مادران داراي كودك اوتيسم با آن مواجه مي‌شوند؛ بنابراين هدف پژوهش حاضر بررسي اثربخشي درمان مبتني بر كارآمدي هيجاني بر ترس از ارزيابي منفي و اجتناب تجربه‌اي مادران داراي كودك اوتيسم بود. روش : روش پژوهش حاضر نيمه‌ تجربي با طرح پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري بود. جامعه آماري اين مطالعه مادران داراي كودك مبتلا به اختلال طيف اوتيسم مراجعه‌كننده به آموزشگاه دست‌هاي مهرباني (دريا) شهر اصفهان در سال ۱۴۰۱ بودند.  از ميان آنها نمونه‌اي به حجم ۳۰ نفر به روش نمونه‌گيري هدفمند براساس ملاك هاي ورود و خروج انتخاب و به تصادف  در دو گروه مداخله و كنترل جايگزين شدند (هر گروه ۱۵ نفر). هر دو گروه قبل و بعد از مداخله و ۲ ماه بعد، در مرحله پيگيري به ابزارهاي پژوهش شامل نسخه كوتاه مقياس ترس از ارزيابي منفي لري (۱۹۸۳) و مقياس اجتناب تجربه‌اي - نسخه دوم بوند و همكاران (۲۰۱۱) پاسخ دادند. آزمودني‌هاي گروه مداخله تحت درمان مبتني بر كارآمدي هيجاني در ۸ جلسه ۲ ساعت قرار گرفتند اما بر گروه كنترل مداخله‌اي صورت نگرفت. نتايج : درمان مبتني بر كارآمدي هيجاني تاثير معني دار آماري بر متغيرهاي ترس از ارزيابي منفي، اجتناب تجربه‌اي اثربخش داشت و اثر اين تغيير تا مرحله پيگيري پايدار مانده است (0/05 p). نتيجه‌گيري: مي‌توان از درمان مبتني بر كارآمدي هيجاني جهت كاهش ترس از ارزيابي منفي و اجتناب تجربه‌اي در مادران داراي كودك اوتيسم استفاده نمود.