اثربخشي آموزش كاركردهاي اجرايي بر بهبود مهارتهاي اجتماعي و پردازش هيجاني در كودكان با اختلال كمبود توجه/ بيش فعالي

مقدمه: يكي از مشكلات كودكان با اختلال كمبود توجه/ بيش فعالي، عدم مهارت هاي اجتماعي و پردازش هيجاني است. اين پژوهش به منظور تعيين اثربخشي آموزش كاركردهاي اجرايي بر بهبود مهارت هاي اجتماعي و پردازش هيجاني در كودكان با اختلال كمبود توجه/ بيش فعالي انجام شد. روش : روش اين تحقيق نيمه تجربي و به روش پيش‌آزمون_پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه كودكان 7 تا 12 ساله با اختلال كمبود توجه/ بيش فعالي داراي پرونده در بهزيستي شهر كرمان در سال 1401 بودند. 30 نفر از جامعه مذكور  به عنوان نمونه با روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند و به طور تصادفي ساده و به صورت قرعه كشي در دو گروه آزمايشي  (15 نفر) و كنترل (15 نفر) قرار گرفتند. از پرسشنامه هاي مهارت هاي اجتماعي گرشام و اليوت (1999) و پردازش هيجاني باكر و همكاران (2007) براي جمع آوري اطلاعات استفاده شد. گروه آزمايش تحت مداخله آموزش كاركردهاي اجرايي به مدت 10 جلسه 60 دقيقه اي قرار گرفتند و گروه كنترل هيچ گونه آموزشي دريافت نكردند. داده هاي پژوهش با استفاده از كوواريانس مورد تحليل قرار گرفت. نتايج : ميانگين ± انحراف استاندارد گروه آزمايش در پس آزمون در متغير مهارت هاي اجتماعي از 17/41±4/52 به 31/29±5/73و در متغير  پردازش هيجاني از 21/45±6/17 به 39/66±7/54 افزايش يافت. نتايج نشان داد در مرحله پس آزمون، ميانگين نمرات مهارت هاي اجتماعي و پردازش هيجاني در گروه آزمايش در مقايسه با گروه كنترل به صورت معني داري افزايش يافت (0/01 P).نتيجه گيري: كاركردهاي اجرايي بر بهبود مهارت هاي اجتماعي و پردازش هيجاني موثر بود. بنابراين اين نوع آموزش مي توان براي كاهش مشكلات كودكان با اختلال كمبود توجه/ بيش فعالي پيشنهاد كرد.