تضاد فرصت/چالش توسعه: مديريت پايدار منابع آب استان كردستان در كشمكش‌هاي نهادي و عمومي

اين پژوهش، با مسئله‌مند كردن بحران آب در ايران و استان كردستان، سعي در تحليل وضعيت كشمكش‌هاي نهادي و عمومي انتقال آب به‌عنوان راهكاري براي حل اين بحران داشت. در اين رابطه، با مطرح كردن اين سوال كه انتقال آب استان، فرصتي براي توسعه آن فراهم كرده يا به چالش‌هاي توسعه‌اي منجر شده است، به واكاوي مباحث و كشمكش‌هاي دو ديدگاه نهادي در قالب كارشناسان و مديران شركت سهامي آب منطقه‌اي استان كردستان و فعالين مدني و محيط‌‌زيستي‌ درباره انتقال آب از غرب به شرق استان پرداخته شد. بنابراين، رويكرد توسعه پايدار كه در پي ارتباط و تعامل سه حوزه اجتماع، اقتصاد و محيط‌زيست است، مبناي نظري اين پژوهش را شكل داد. روش‌شناسي بر اساس اهداف و موضع نظري و تجربي، اتنوگرافي نهادي بوده كه در پي تجربيات، دانش، ديدگاه‌هاي مصاحبه‌شوندگان [٣١ نفر مصاحبه‌ نيمه‌ ساخت‌يافته] و بررسي آمار و اسنادي بود كه به بحث آب و بحران‌هاي پيشروي آن در پي انتقال آب در استان كردستان بود. تحليل نتايج با توجه به تحليل ٦ مقوله‌ ثانويه نشان داد كه مديران و كارشناسان تغييرات اقليمي و موانع طبيعي بهره‌برداري از آب را مبناي بسياري از شرايط و موانع مديريت پايدار منابع آب مي‌دانند، در حالي كه فعالين بر ضعف مديريت پايدار منابع آب تأكيد دارند. همچنين مديران و كارشناسان نهادي، فقدان مديريت يكپارچه آب و كمبود اعتبارات را مبناي ضعف نهادي دانسته و بي‌توجهي بخش نخبگان دانشگاهي و نمايندگان استاني به مسئله آب و نبود قدرت چانه‌زني در تخصيص آب را برجسته مي‌كنند در حالي كه فعالين، سيطره مسائل سياسي و نبود مشاركت عمومي را دليل اين امر مي‌دانند. در نهايت، مي‌توان هم‌راستا با فعالين استنباط كرد كه انتقال آب، علي‌رغم تأكيد مسئولان و كارشناسان شركت نه به‌عنوان يك فرصت بلكه به‌عنوان يك چالش براي توسعه‌ استان، خود را نشان داده است.