ارزيابي سطح سرمي لپتين در بيماران مبتلا به پسوريازيس و ارتباط آن با شدت بيماري

سابقه و هدف: در حال حاضر ارتباط لپتين با بيماري پسوريازيس بحث ‌برانگيز است. هدف از انجام اين مطالعه ارزيابي سطح سرمي لپتين در بيماران مبتلا به پسوريازيس و ارتباط آن با شدت بيماري است. مواد و روش‌‌ها: در اين مطالعه مورد - شاهدي، سطح سرمي لپتين در 40 بيمار مبتلا به پسوريازيس و 40 فرد سالم كه ازنظر سن و جنس با بيماران همسان شده بودند به روش ساندويج الايزا اندازه‌گيري شد. شدت بيماري پسوريازيس با مقياس PASI ارزيابي گرديد و داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS  نگارش 16 تجزيه‌وتحليل آماري شده ‌است. يافته‌ها: از 40 بيمار، 35 نفر (87/5 %) مبتلا به پسوريازيس پلاكي، سه نفر مبتلا به (7/5 %)palmoplantar، يك نفر مبتلا به پسوريازيس اريترودرميك و يك نفر ديگر به نوع پوسچولار مبتلا بودند. ميانگين شدت بيماري بر اساس مقياس PASI برابر 10/2 با دامنه 0/8 تا 39/9 بود. بيشترين محل درگيري به ترتيب عبارت بودند از درگيري ژنراليزه (27/5 %)، اندام‌هاي فوقاني و تحتاني باهم (20%) اندام تحتاني به‌تنهايي (15%)، تنه و اندام تحتاني (15%). ميانگين سطح سرمي لپتين در گروه بيماران بيشتر از گروه كنترل بود (16/3 ± 19/2 نانوگرم بر ميلي‌ليتر در برابر 16/1 ± 15/5) (0/227= P). ارتباط بين لپتين و شاخص توده بدني در هر دو گروه مثبت و معني‌دار بود. ارتباط معني‌داري بين شدت و مدت بيماري با لپتين در گروه مورد يافت نشد. نتيجه‌گيري: يافته‌هاي اين مطالعه نشان داد كه سطح سرمي لپتين در بيماران مبتلا به پسوريازيس مانند بيشتر مطالعات انجام‌شده بالاتر از افراد سالم است و در افراد چاق اين تفاوت بيشتر از افراد با وزن نرمال است.