ارزيابي و پتانسيل‌يابي منابع آب زيرزميني با استفاده از روش سلسله مراتبي-فازي (Fuzzy-AHP) و داده‌هاي سنجش از دور (مطالعه موردي: دشت بم-نرماشير)

پتانسيل‌يابي منابع آب زيرزميني يكي از مهم ترين روش هاي مديريت بهره‌برداري از آب براي مقابله با كم‌آبي است. در اين پژوهش به‌منظور شناسايي مناطق مستعد پتانسيل‌يابي منابع آب زيرزميني دشت بم-نرماشير از مدل سلسله فازي و سامانه اطلاعات جغرافيايي (GIS) استفاده شد. معيارهاي موردنظر ازجمله بارندگي، دما، جهت جغرافيايي، شيب، كاربري اراضي، فاصله از رودخانه، پوشش گياهي، فاصله از چاه و چشمه، فاصله از جاده، فاصله از گسل، فاصله از شهر و روستا، بافت خاك و قابليت نفوذپذيري سازند براي تصميم‌گيري انتخاب شدند و وزن هريك از آن ها با بهره گيري از مدل AHP محاسبه و اولويت بندي شدند. سپس لايه هاي موردنظر فازي گرديده و نقشه هاي شاخص ها در محيط ArcGIS تهيه شد، پس‌ازآن نقشه ي نهايي پتانسيل آب زيرزميني آماده گرديد. درنهايت براي اعتبارسنجي نقشه ي پتانسيل‌يابي آب‌هاي زيرزميني در منطقه از منحني ROC استفاده شد كه نتيجه ارزيابي با استفاده از اين منحني، حاكي از دقت زياد اين روش در تهيه نقشه پتانسيل آب زيرزميني در محدوده ي مطالعاتي است. همچنين نتايج نشان داد مناطق با زيرمعيارهاي زمين‌شناسي بيشترين وزن (0/614) و اقليمي كمترين وزن (0/117) را به خود اختصاص داده اند. مقدار نرخ ناسازگاري در اين طرح 05/0 به دست آمد كه مقداري كوچك‌تر از 0/1 است، و نشان دهنده رعايت سازگاري در نظرات و قضاوت‌هاي تصميم گيرندگان تحقيق است. درنهايت نتايج نشان داد كه حدود 7/77 درصد از مساحت كل دشت معادل 755/54 كيلومترمربع مناسب جهت اجراي سامانه‌هاي پتانسيل يابي منابع آب زيرزميني است. همچنين 1/57، 31/71، 98/58 و 7 درصد از اراضي دشت به ترتيب داراي استعداد خيلي ضعيف، ضعيف، متوسط و زياد براي پتانسيل‌يابي منابع آب زيرزميني مي باشند.