تحليل و رتبه‌بندي عوامل موثر بر تمركز و جدايي گزيني اقتصادي در شهر اردبيل

جدايي گزيني، در اكثر شهرهاي جهان موضوع درخور توجهي است؛ چراكه جدايي گزيني، موجب تمركز شديد بر فقر و پيدايش طبقات پايين مي‌شود كه مي‌تواند عامل گسترش مسائل در شهر شود. تحقيق حاضر با هدف تحليل و رتبه‌بندي عوامل موثر بر تمركز و جدايي گزيني در شهر اردبيل با تأكيد بر معيارهاي اقتصادي انجام‌گرفته است. اين پژوهش از لحاظ هدف كاربردي و از لحاظ ماهيت، توصيفي و تحليلي است. به‌منظور جمع‌آوري داده‌ها از روش اسنادي و ميداني استفاده‌شده است. داده‌هاي اسنادي، از گزارش مركز آمار ايران مربوط به شهر اردبيل (1395) استخراج‌شده‌اند. همچنين جهت سنجش ميانگين درآمد، اشتغال، ثروت و قيمت زمين از روش ميداني و توزيع پرسشنامه استفاده‌شده است. جامعه آماري تحقيق را شهروندان شهر اردبيل تشكيل مي‌دهند كه 383 نفر بر اساس فرمول كوكران به‌عنوان نمونه برآورد گرديد. در اين پژوهش جهت سنجش جدايي گزيني در شهر اردبيل، از شاخص‌هاي جدايي گزيني در نرم‌افزار Geo-Segregation استفاده شد. در نهايت شاخص‌ها با استفاده از روش كريتيك وزن دهي و مناطق با بهره‌گيري از تكنيك اي داس رتبه‌بندي شد. نتايج حاصل از نرم‌افزار تحليل‌گر جدايي گزيني نشان‌دهنده اين امر مي‌باشد كه در مناطق شهر اردبيل شاخص اميد به زندگي به‌طور برابر مشاهده مي‌شود. به‌طوري‌كه گرايش و تمركز در اين شاخص وجود ندارد، اما وضعيت در شاخص‌هاي درآمد و اشتغال نسبت به شاخص‌هاي ديگر شديدتر است. همچنين نتايج حاصل از تكنيك اي داس نشان مي‌دهد كه منطقه 3 اردبيل با بيشترين امتياز در وضعيت برخوردار و منطقه 4 با كمترين امتياز در وضعيت محروم نسبت به ساير مناطق قرار دارند.