اخلاق آب و حقوق طبيعت

امروزه، كمبود يك چارچوب اخلاقي پذيرفته شده جهاني، يك خلأ قابل‌توجه در گفتمان بين المللي آب ايجاد نموده است. با وجود پيشرفت هاي اخير در گسترش مرزهاي اخلاقي، هنوز جايي براي حقوق طبيعت در حوزه اخلاقي باز نشده است. بحران هاي كنوني آب در دنيا نتيجه بي توجهي به اصول اخلاقي آب است. توجه به اخلاق آب كه هسته آن عدالت اجتماعي، امانت مداري آب و حقوق محيط زيست است، حلقه ارزشي مفقوده حوزه كنوني آب است. بي ميلي هاي اخير نسبت به مقابله با تغييرات آب‌و‌هوايي و گرمايش جهاني، نحوه برخورد با رودخانه ها، سفره هاي زيرزميني، تالاب‌ها و درياچه ها مدت‌هاست كه بيشتر براساس مصلحت حاكم بوده است تا توجه به اصول اخلاقي. اخلاق آب بر اين باور استوار است كه پاسخگويي به مشكلات كنوني آب، مستلزم توجه به مسائل ارزشي و فرهنگي است. اتخاذ اصول اخلاقي آب به‌عنوان بعد ديگر توسعه پايدار، نشان دهنده يك تغيير تاريخي از رويكرد اقتصادمحور به‌سمت يك رويكرد كل نگر و ترويج دموكراسي آب است. اين نگارش قصد دارد مروري اجمالي بر اصول اخلاقي آب در زمينه مديريت آب رودخانه ها، سدها، كشاورزي، شرب، صنعت و حكمراني داشته باشد.