سبك زندگي علمي و شادي

مطالعات پيشين نشان مي‌دهد كه بين شادي و سلامت جسماني همبستگي معناداري وجود دارد. شادي به بهبود بيماران كمك مي‌كند و از افراد سالم در برابر بيماري محافظت مي‌نمايد. اين موضوع راه جديدي را براي ارتقاي سلامت عمومي، نشان مي‌دهد و پيشنهاد مي‌كند كه مي‌توان با افزايش شادي افراد، سلامت آنها را نيز افزايش داد. نقطه مقابل شادي، به‌معناي رضايت از زندگي، موضوع افسردگي است كه يكي از علل اصلي ناتواني افراد در جهان مي‌باشد و شيوع آن در سه دهه گذشته افزايش چشمگيري داشته است. شواهد نشان مي‌دهد كه سبك زندگي نوين صنعتي مي‌تواند در افزايش احتمال ابتلا به افسردگي نقش داشته باشد. عوامل زمينه‌ساز شادي به دو گروه اصلي عوامل دروني و عوامل بيروني تقسيم مي‌شوند و شادي به‌عنوان يك احساس در نتيجه تعامل اين عوامل با يكديگر شكل مي‌گيرد. ژنتيك و عملكرد ژن‌هاي خاص نقش مهمي در ميزان شادي افراد دارد. تعامل انتقال‌دهنده‌هاي عصبي مرتبط با شادي نظير سروتونين، دوپامين، نوراپي نفرين و اندورفين با مراكز تنظيم احساسات در مغز، عملكرد برخي هورمون‌ها نظير كورتيزول، آدرنالين و اُكسي توسين، فعاليت سيستم ايمني، التهاب و نيز ميزان استرس اكسايشي از عوامل دروني تأثيرگذار بر شادي مي‌باشند. محققان بر اين باورند كه مسيرهاي زيستي مرتبط با شادي، تحت‌تأثير عوامل محيطي و اجتماعي قرار دارند، به‌عبارت ديگر مي‌توان با استفاده از عوامل محيطي و سبك زندگي علمي، مسيرهاي بيوشيميايي منتهي به شادي و يا افسردگي را مديريت كرد. رژيم غذايي مناسب، خواب، ورزش، نيايش و مراقبه، بهره‌مندي از طبيعت و نور خورشيد و روابط اجتماعي مطلوب از جمله عوامل سبك زندگي خوب مي‌باشند كه با كمك آنها مي‌توان ميزان شادي و رضايت از زندگي را افزايش داد. از اين‌رو شناسايي عوامل مهم بروز شادي حائز اهميت مي‌باشد كه در اين مقاله به آن پرداخته مي‌شود