واكاوي معنا‌شناختي در‌زماني و هم‌زماني دلالت‌هاي رمزي اسامي حيوانات در قرآن كريم

امروزه در مطالعات زبان‌شناسي در حوزه‌ي معناي واژه، دو نوع نگرش وجود دارد: نگرش اول، نگرش در‌زماني است؛ يعني بررسي معناي واژگان بصورت تاريخي و نگرش دوم: نگرش هم‌زماني است؛ يعني بررسي معناي واژگان بدون توجه به تاريخ و بررسي روابط معنايي ميان آنها از جمله رابطه‌‌ي معنايي، شمول معنايي، تقابل، رابطه‌ي ترتيب خطي و رابطه‌ي علّي. در قرآن كريم برخي الفاظ از معناي فرهنگي و معجمي خود خارج شده و معنايي رمزگونه يافته‌اند و غالباً اين نوع، در واژگاني است كه براي ظواهر محسوس و موجودات طبيعي بكار رفته‌اند. جستار حاضر با رهيافتي توصيفي- تحليلي و براساس دانش معناشناسي در‌‌زماني و هم‌زماني به بررسي دلالت رمزي اسامي حيوانات در قرآن كريم مي‌پردازد. نتايج پژوهش بيانگر آن است كه غالباً اين واژگان، دلالت رمزي خود را در متون پيش از نزول قرآن و متون دوره‌ي اسلام حفظ كرده و در قرآن كريم متناسب با ساختار آيات آمده‌اند و براساس دانش معناشناسي در‌‌زماني، ميان واژگان حاوي دلالت‌هاي رمزي، يك نوع رابطه‌ي شمول معنايي، رابطه‌ي علّي، رابطه‌ي ترتيب خطي و تقابل لفظي وجود دارد.