تحليل پايداري شبيه‌سازي هيبريد زمان- واقعي با ميراگر تنظيم شده مايع

شبيه‌سازي هيبريد زمان واقعي، روشي براي تست اجزاي فيزيكي يك سازه در كنار شبيه‌سازي عددي بقيه اجزاي سازه است. نيروي بين قسمت فيزيكي و قسمت عددي توسط عملگر اعمال مي‌شود. جابجايي و سرعت سازه فيزيكي به قسمت محاسباتي پس‌خوراند مي‌شود تا نيروي لازم براي اعمال به قسمت فيزيكي بدست آيد. در اين مقاله، از شبيه‌سازي هيبريد زمان واقعي براي ارزيابي عملكرد يك ميراگر تنظيم‌شده مايع استفاده شده است. يكي از عوامل مهم در ناپايداري اين شبيه‌سازي، عدم توانايي عملگر در اجراي فرمان‌هاي ارسالي از طرف شبيه‌ساز زمان- واقعي است. در شبيه‌سازي هيبريد زمان- واقعي، ديناميك عملگر با يك تأخير زماني ثابت تقريب زده مي‌شود كه اين تأخير زماني در حلقه بسته شبيه‌سازي باعث كاهش دقت يا ناپايداري مي‌شود. بنابراين از معادلات ديفرانسيل تأخيري براي تعيين تأخيرهاي زماني بحراني بر اساس پارامترهاي ميراگر تنظيم شده مايع استفاده شده است. نتايج شبيه‌سازي نشان مي‌دهد كه در تأخيرهاي زماني كم، محدوده پايداري براي نسبت جرم داراي حد پايين است و در تأخيرهاي زماني زياد، محدوده پايداري براي نسبت جرم داراي حد بالا است. علاوه بر اين، با افزايش نسبت جرم و دامنه، محدوده پايداري براي نسبت جرم كاهش مي‌يابد. در نسبت جرم‌هاي بالا، حداكثر مقدار مجاز تأخير زماني با افزايش نسبت فركانس افزايش يافته است ولي در نسبت جرم‌هاي پايين‌تر، محدوده مجاز تأخير زماني با افزايش نسبت فركانس ابتدا كاهش و سپس افزايش يافته است.