الگوي مفهومي برنامه درسي آموزش عالي مبتني بر توسعه پايدار

پژوهش حاضر با هدف تدوين الگوي مفهومي برنامه درسي آموزش عالي مبتني بر توسعه پايدار به روش كيفي از نوع نظريه زمينه‌‌اي انجام گرفت. داده‌هاي اين پژوهش برگرفته از مصاحبه‌هاي عميق و نيمه ساختار يافته با 12 نفر از متخصصان موضوعي در حوزه برنامه درسي آموزش عالي كشور بود كه براساس نمونه گيري هدفمند وابسته به معيار انتخاب و تا رسيدن به اشباع نظري اين فرايند ادامه يافت. اعتبار داده‌هاي پژوهش از طريق بازگشت به مشاركت‌‌‌كنندگان و مميزيان بيروني بررسي و تاييد شد. تجزيه تحليل داده ها  بر اساس مدل اشتراس و كوربين در قالب كد گذاري باز، محوري، و گزينشي در نرم افزاراطلس تي‌‌اي 8، انجام گرفت. نتايج نشان داد الگوي مفهومي برنامه درسي آموزش عالي مبتني بر توسعه پايدار مشتمل بر عوامل علي(بي‌توجهي و غفلت، ناكارايي مديريتي، عوامل برون مراكز آموزشي، عوامل شخصيتي و رواني)، بستر‌ها(دانش استراتژيك سازماني، مديريت ارتباطات سازماني، پشتيباني از سيستم‌هاي آموزشي)، عوامل مداخله‌گر(ويژگي‌هاي فردي، عوامل مالي،عوامل مديريتي)، راهبردها(راهبردهاي زيرساختي، راهبردهاي خلاقيت، راهبردهاي نوآورانه، راهبردهاي ساختاري) و پيامدها(بهبود عملكرد مراكز آموزشي، بهبود رضايت‌‌ دانش‌پذيران و والدين آنها، توانمندسازي منابع انساني، رشد و بلوغ) است.