ارزيابي اثر تغيير اقليم بر برنامه ريزي تخصيص بهينه منابع آب در استان كهگيلويه و بويراحمد

كاهش نزولات جوي در پي تغيير شرايط اقليمي در سال‌هاي اخير اثرات نامطلوبي بر بخش هاي مختلف به خصوص منابع آب استان گذاشته است. مديريت اين شرايط نيازمند شناخت دو بعد رفتار اقليمي و تخصيص بهينه و كارآمد منابع آب در بخش هاي مهم و آب‌بر مانند كشاورزي است. در اين پژوهش ابتدا به شناخت رفتار اقليمي و پيش يابي تغييرات اقليمي با نگرش ارزيابي دوره هاي خشك در دهه مياني بر اساس سناريوي انتشار(RCP4.5) و مدل (HadGEM2 ES) براي پهنه هاي استان پرداخته شد. پهنه هاي خطرپذير در برابر نوسانات اقليمي شناسايي شدند. در ادامه براي كنترل و تخصيص بهينه منابع آب حوضه آبريز در استان با استفاده از روش برنامه ريزي سازشي(CP) ابتدا معيارهاي تخصيص استخراج و وزن دهي شدند و نهايتاً تحليل حساسيت به نوسانات اقليمي انجام شد. سهم هر منطقه از موجوديت آب هاي سطحي تخصيص داده شد. نتايج نشان داد كه با لحاظ نمودن وضعيت اقليمي و تحليل حساسيت‌پذيري مدل از متوسط 12 ميليارد متر مكعب ذخيره سطحي، مناطقي مانند ياسوج و سي‌سخت با افزايش طول دوره هاي خشك در آينده حساسيت پذيري بيشتري از خود نشان مي دهند و در مقادير تخصيص بهينه نهايي سهم بيشتري را به خود اختصاص مي دهند(به ترتيب 33 و 19 درصد). در مقابل مناطق گرم و خشك مانند باشت، چرام و گچساران بدليل حساسيت‌پذيري كمتر به ترتيب با 6، 7 و 10 درصد كمترين سهم اختصاصي را دريافت كردند.