طراحي الگوي رفتار سازگاري دامداران شهرستان ورامين در راستاي تغييرات اقليمي با رويكرد بيزي

تغييرات اقليمي اثرات منفي قابل توجهي بر دام و دامپروري دارد. كاهش آب قابل دسترس، چراگاه و ساير منابع طبيعي نمونه‌هايي از اين تغييرات است. در اين شرايط رفتار دامدارن براي كاهش آسيب پذيري اهميت بسزايي خواهد داشت. اين پژوهش به‌شيوه تركيبي از نوع اكتشافي متوالي با هدف بررسي رفتار سازگاري با تغييرات اقليمي دامداران شهرستان ورامين صورت گرفت. در فازكيفي با بهره‌گيري از ابزار مصاحبه عميق و نظريه تئوري بنيادين به شكل‌بندي نظريه‌اي از رفتار سازگاري نسبت به تغييرات اقليمي و پيامدهاي آن پرداخته شد. در فاز كمي، با استفاده از متغيرهاي بدست آمده در فاز كيفي و ابزار پرسشنامه به آزمون تئوري رفتار برنامه‌ريزي شده آژن با استفاده از مدل‌ معادلات ساختاري پرداخته شد. جامعه مورد مطالعه دامداران شهرستان ورامين بودند (1198=N). روش نمونه‌گيري در بخش كيفي هدفمند بود. در بخش كمي با استفاده از فرمول كوكران تعداد نمونه 300 نفر بدست آمد. بررسي اعتبار ابزار از طريق اعتبار محتوا و صوري و پايايي از طريق آلفاي كرونباخ صورت گرفت. نتايج  بخش كيفي نشان داد كه آگاهي از نشانه‌هاي تغيير اقليم، كاهش بارندگي و افزايش دما و نوسانات دمايي جزء شرايط علي، تكنولوژي، و مديريت جايگاه و دام در پديده محوري و سلامت دام، كاهش آسيب‌زيست‌محيطي و افزايش توليد در بخش پيامدها قرار داشتند. نتايج فاز كمي تحقيق حاكي از آن است كه متغير آگاهي با اثر بر نگرش مي‌تواند بيشترين تأثير را در شكل‌گيري رفتار سازگاري دامداران منطقه داشته باشد؛ همچنين متغيرهاي آگاهي، نگرش، هنجارهاي اجتماعي و كنترل رفتاري درك شده درصد بالايي از تغييرات تمايل رفتاري (متغير وابسته ميانجي) و تغييرات رفتار سازگاري دامداران با تغييرات اقليمي منطقه را پيش‌بيني مي‌كنند. در نهايت با توجه به نتايج تحقيق پيشنهادهايي ارائه گرديد.