انتخاب مخلوط پايداركننده مناسب پيشرانه‌هاي جامد دو پايه با استفاده از داده‌هاي تعادل فازي جامد – مايع

در پيشرانه هاي دوپايه به علت ناپايداري ذاتي تركيبات نيترواستر، پيرشدگي اتفاق مي افتد. يكي از روش هاي رايج افزايش طول عمر در اين پيشرانه ها، استفاده از پايداركننده ها است. با توجه به اينكه هيچ تركيب پايداركننده آيده الي وجود ندارد، از مخلوط پايداركننده براي افزايش پايداري استفاده شده است. در مخلوط پايداركننده ها؛ هرچه مخلوط داراي نقطه اتكتيك بالاتري باشد، امكان مهاجرت كمتري از داخل بافت پيشرانه به سطح را خواهد داشت. در اين تحقيق، نقطه اتكتيك پنج جفت مخلوط پايداركننده شامل (دي فنيل آمين و اتيل سانتراليت)، (2-نيترو دي فنيل آمين و متيل سانتراليت)، (دي فنيل آمين و متيل سانتراليت)، (آكارديت II و متيل سانتراليت)، (2-نيترو دي فنيل آمين و اتيل سانتراليت) به ترتيب برابر 289.31، 336.52، 292.41، 371.19و K 325.15 اندازه گيري شد.مخلوط پايداركننده (آكارديت II و متيل سانتراليت) به دليل نقطه اتكتيك بالاتر و دير ذوب شدن در مراحل انباري، نسبت به ديگر مخلوط هاي پايداركننده ترجيح داده مي شود. در ادامه؛ رفتار فاز مخلوط هاي پايداركننده ها توسط مدل هاي ايده آل، ويلسون و يونيكواك مدل سازي شد. نتايج مشخص نمود كه مدل هاي ايده آل، ويلسون و يونيكواك داراي حداكثر خطاي انحراف استاندارد به ترتيب 11.97، 5.6 و 2.69 درصد مي باشند.