ارائه مدل و روشي براي اندازه‌گيري قابليت طراحي و توسعه محصول مشترك جديد در صنعت هوافضا

طراحي و توسعه محصولات پيچيده هوافضايي نيازمند چندين شريك مختلف مي‌باشد. شركا جهت همكاري با يكديگر نيازمند برخورداري از قابليت‌هاي مختلفي مي‌باشند تا شراكت با خطر مواجه نگردد. لذا شناخت ابعاد و اندازه‌گيري قابليت طراحي و توسعه محصول مشترك به‌عنوان يك مسئله پيش روي شركت‌ها و مديران آن‌ها قرار دارد تا از طريق آن راهبرد مناسبي را براي شراكت اتخاذ نمايند. اين پژوهش ازلحاظ هدف كاربردي و از لحاظ ماهيت و روش اجرا توصيفي-پيمايشي مي‌باشد و به‌منظور ارائه مدلي جهت سنجش قابليت طراحي و توسعه محصول مشترك جديد با بررسي پيشينه‌هاي مختلف، ابعاد قابليت تشريك‌مساعي شامل «قابليت اشتراك‌گذاري منابع»، «قابليت برنامه‌ريزي مشترك»، «قابليت حل مسئله و ارزيابي عملكرد مشترك» و «قابليت فرهنگي تشريك‌مساعي» و ابعاد طراحي و توسعه محصول شامل «طراحي ظاهري»، «طراحي فنّاوري (ساخت، يكپارچه‌سازي، آزمون و توليد)»، «طراحي كيفي»، «طراحي كاركردي» و «نحوه فروش و عرضه به بازار» را طي مدلي تركيب نموده و سپس با استفاده از مدل‌سازي معادلات ساختاري آن را تائيد و بر اساس نظريه گراف چارچوبي براي اندازه‌گيري بين چند شريك پيشنهاد نموده و در يك نمونه در صنعت هوافضا بررسي مي‌نمايد.