نقد انديشۀ موعودگرايي هانري كُربَن از منظر قرآن و روايات

يكي از مهم‌ترين موضوعاتي كه مورد اهتمام جدي انديشمندان و متفكران غربي در فضاي مطالعات اسلامي قرار گرفته، انديشۀ موعودگرايي است. هانري كربن از جمله انديشمندان پرآوازه‌اي است كه پژوهش در مورد دكترين موعودگرايي را در صدر مطالعات اسلامي خود قرار داده است و لذا پرداختن به انديشه‌هاي وي، به ويژه ايدۀ موعودگرايي، اهميت بسزايي دارد. آنچه توجه به آن در فضاي انديشۀ اسلامي بسيار ضروري مي‌نمايد اين پرسش است كه كُربن در سير مطالعات اسلامي خويش، به چه ميزان توانسته است به كُنه و حقيقت انديشۀ موعودگرايي از منظر قرآن و روايات راه يابد؟ نوشتار حاضر كوشيده است با استمداد از روش توصيفي‌تحليلي، انديشۀ موعودگرايي كُربن و ميزان انطباق ديدگاه وي با آموزه‌هاي قرآن و روايات را بررسي كند. نتايج تحقيق نشان مي‌دهد كه انديشۀ موعودگرايي كربن نقاط مثبتي مانند استفاده از روش پديدارشناسي در پژوهش، توجه به ظهور امام عصر (عج) به‌عنوان آشكاركنندۀ زواياي باطني دين، درنظرگرفتن امام عصر (عج) به‌عنوان تجلي ذات خداوند و تقض توهمات مدعيان دروغين و نيز نقاطي منفي ازجمله بي‌توجهي به اقامۀ عدل در رسالت امام عصر (عج)، بي‌توجهي به وظايف منتظران در حوزۀ رسالت امام عصر (عج)، تأثير‌پذيري از نظريۀ عالم هورقليا در بيان زمان و مكان زندگي امام عصر (عج)، استناد صرف به خطبۀ البيان در بحث انسان كامل دارد. روش گردآوري داده‌ها در اين پژوهش كتابخانه‌اي است.