اثرات پرورش ماهي سي‌باس آسيايي(Lates calcarifer) در قفس بركيفيت آب‌هاي ساحلي منطقه ريگو در جزيره‌ قشم استان هرمزگان

پيشينه و مباني نظري پژوهش:  ورود پساب هاي ناشي از فعاليت هاي پرورش ماهيان در قفس با منشاء غذاي خورده نشده و مدفوع ماهيان در محيط مي تواند مشكلات زيادي مانند يوتريفيكاسيون، كاهش رشد ماهيان و تغييرات جوامع بنتوزي را ايجاد نمايند. لذا مطالعات مربوط به اثرات اين گونه از فعاليت ‌ها بر بوم سازگان دريايي بسيار ضروري به نظر مي‌رسد. در مطالعه انجام شده اثرات احتمالي ناشي از فعاليت پرورش ماهي سي باس آسيايي بر كيفيت آب هاي ساحلي منطقه ريگوي جزيره قشم استان هرمزگان طي يك دوره يك پرورش شش ماهه در سال ۱۳۹۷ مورد بررسي قرار گرفت . روش‌شناسي:  نمونه برداري از آب در سه ايستگاه شامل ايستگاه اول در مركز، ايستگاه دوم در انتهاي محدوده استقرار قفس ها و سوم در فاصله 1000 متري از محل استقرار قفس ها با استفاده بطري نمونه بردار نانسن صورت گرفت. در مجموع 540 نمونه آب براي سنجش مواد مغذي (نيترات، نيتريت، آمونياك كل، فسفات) برداشت گرديد. اندازه گيري تمامي نمونه هاي مربوط به مواد مغذي بر مبناي  روش رنگ سنجي به وسيله اسپكترو فتومتر صورت گرفت. سنجش دماي آب، pH ، شوري، اكسيژن محلول، درجه اشباعيت اكسيژن، كدورت آب و كلروفيلa با استفاده از دستگاه مولتي پارامتر در ستون آب صورت گرفت. براي طبقه بندي كيفيت آب، و ضعيت تروفيك و ميزان خطر يوتريفيكاسيون در آب هاي ساحلي منطقه مورد مطالعه از شاخص هاي تروفيك مقياسي و غير مقياسي تريكس استفاده گرديد. يافته‌ها: حداقل و حداكثر تغييرات دماي آب دراين تحقيق برابر باCo 31.48-22.56; شوري، ppt37.55-36.98; اكسيژن محلول، l/mg 5.92-3.03 ;  ,pH8.46-8; كدورت، NTU 27.4-4.3; نيترات l/mg 0.04-0.005; نيتريت l/mg 0.003-0.001; آمونياك كل، l/mg 0.04-0.003; فسفات l/mg 0.043-0.002 و كلروفيل a برابر با  µg/l3.8-0.1 بوده است. نتايج آزمون آناليز واريانس يكطرفه  نشان داد كه اختلاف معني داري ما بين ايستگاههاي مورد مطالعه از نظر پارامترهاي كيفيت آب اندازه گيري شده (بجز دماي آب، پي اچ و شوري) وجود داشته اشت (P 0.05). همچنين غلظت نيترات، آمونياك كل، فسفات ، نيتريت كلروفيل a و ميزان كدورت آب اندازه گيري شده درآب هاي مجاور محل استقرا قفس ها به مراتب بيشتر از آب هاي دوررتر از محل استقرار قفس ها (ايستگاه شاهد) بوده است. ميانگين مقدار شاخص تريكس، شاخص خطر يوتريفيكاسيون، ضريب كارايي تروفي و ميزان نسب ازت به فسفر (N:P) در آب هاي ساحلي منطقه مورد مطالعه بترتيب برابر  4.97، 3.98، 0.2 و 3.6 بوده است. بر اساس شاخص تريكس وضعيت تغذيه گرايي در آب هاي مجاور محل استقرار قفس ها در سطح مزوتروف بالا، كيفيت آب در سطح متوسط، ميزان ضريب كارايي تروفي و خطر شكوفايي در سطح بالا بوده است.  نتيجه‌گيري:  بطوركلي نتايج مطالعه حاضرنشان داد كه فعاليت هاي پرورش ماهي در قفس توانسته است در زمان مورد مطالعه باعث كاهش كيفيت آب، افزايش سطح تروفيك و ميزان خطر يوتريفيكاسيون در آب هاي نزديك محل استقرار قفس ها گردد. درحاليكه اثرات آن بر آب هاي ساحلي منطقه مورد بررسي بي تاثير بوده است.