اثربخشي تئاتر درماني بر كاهش پرخاشگري كودكان مبتلا به اختلال بيش‌فعالي – نقص‌توجه

اختلال بيش فعالي-نقص توجه ازجمله اختلالاتي است كه منجر به بروز مشكلات متعددي براي كودكان مبتلا مي شود، درمان هاي متعددي نيز براي بهبود اين اختلال پيشنهادشده، اما پرداختن به درمان هاي غيردارويي كه فاقد عوارض جانبي باشد از اهميت ويژه اي برخوردار است. در اين پژوهش اثربخشي تئاتردرماني بر پرخاشگري كودكان مبتلا به اختلال بيش فعالي - نقص توجه موردبررسي قرارگرفته. از طرح نيمه آزمايشي از نوع پيش‌آزمون _ پس‌آزمون همراه با گروه كنترل و آزمون پيگيري براي اجراي اين مطالعه استفاده شد. جامعه آماري شامل كليه كودكان مبتلا به اختلال بيش فعالي نقص توجه شهر رفسنجان بود كه ازاين‌بين تعداد 16 نفر با استفاده از روش نمونه‌گيري در دسترس به‌عنوان اعضا نمونه انتخاب و به‌صورت تصادفي در دوگروه 8 نفره آزمايش و كنترل جاي گذاري شدند. اعضاي گروه آزمايش در جلسات گروهي تئاتردرماني شركت كردند، درحالي‌كه براي گروه كنترل مداخله اي صورت نگرفت. ابزار جمع‌آوري اطلاعات پرسشنامه پرخاشگري كودكان دبستاني شهيم (1385) بود كه در سه مرحله پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري اجرا شد. براي تجزيه‌وتحليل داده ها نيز از آزمون واريانس با اندازه‌گيري مكرر استفاده شد. يافته ها حاكي از اين بود كه ميزان پرخاشگري گروه آزمايش پس از انجام مداخله ي تئاتردرماني و همچنين بعد از گذشت يك ماه (مرحله پيگيري)، نسبت به گروه كنترل كاهش يافته بود. (0.001 P) بنابراين مي توان نتيجه گرفت كه تئاتر درماني موجب كاهش ميزان پرخاشگري در كودكان مبتلا به اختلال بيش فعالي – نقص توجه مي شود.