نقش ميانجي‌گر عوامل فراتشخيصي تنظيم هيجان و عدم‌ تحمل بلاتكليفي در ايجاد آسيب‌هاي برون‌نمود در كودكان مبتلا به اختلال طيف اوتيسم

اختلال طيف اوتيسم يكي از اختلالات عصبي-تحولي حائز اهميت است كه همواره با ساير اختلالات روان‌پزشكي همبودي بالايي دارد. يكي از راه‌هاي بررسي اين همبودي، شناسايي مكانيسم‌هاي زيربنايي دخيل در آن مي‌باشد. پژوهش حاضر باهدف بررسي نقش ميانجي‌گر تنظيم هيجان و عدم تحمل بلاتكليفي در ايجاد اختلالات برون‌نمود در كودكان مبتلا به اختلال طيف اوتيسم انجام شد. مطالعه حاضر از نوع مطالعات همبستگي با استفاده از مدل‌يابي معادلات ساختاري (تحليل مسير) بود. جامعه آماري پژوهش شامل تمامي كودكان و نوجوانان مبتلا به اختلال طيف اوتيسم در محدوده سني 8 تا 18 سال از مدارس استثنايي و مراكز اوتيسم و انجمن‌هاي اوتيسم در شهرهاي تهران، تبريز و ميانه بود. نمونه پژوهش حاضر شامل 117 نفر كودك و نوجوان مبتلا به اختلال طيف اوتيسم بود كه به شيوه در دسترس انتخاب شدند. داده‌هاي پژوهش حاضر به‌صورت آنلاين از والدين جمع‌آوري شدند. براي تحليل آماري داده‌هاي پژوهش از آزمون ضريب همبستگي پيرسون و روش تحليل مسير توسط نرم‌افزارهاي SPSS و AMOS استفاده شد. نتايج پژوهش حاضر نشان داد كه علائم اوتيسم به‌صورت مستقيم و معناداري ايجاد آسيب‌هاي طيف برون‌نمود را در كودكان مبتلا به طيف اوتيسم تبيين مي‌كند. همچنين تنظيم هيجان و عدم تحمل بلاتكليفي به‌عنوان عوامل ميانجي‌گر، شدت آسيب‌هاي طيف برون‌نمود را در كودكان مبتلا به اختلال اوتيسم تبيين مي‌نمايند. با توجه به اين يافته‌هاي مي‌توان نتيجه‌گيري كرد كه متغيرهاي تنظيم هيجان و عدم تحمل بلاتكليفي به‌عنوان عوامل فراتشخيصيِ آسيب‌زا احتمالاً نقش واسطه‌اي مهمي در تشديد علائم آسيب‌هاي برون‌نمود در كودكان مبتلا به اختلال طيف اوتيسم ايفا مي‌كنند.